Mijn manier van fotograferen op begraafplaatsen balanceert op de dunne lijn tussen kunst, geschiedenis en melancholie. Dat ik mij laat inspireren door de legendarische Simon Marsden is veelzeggend voor de sfeer die ik nastreef.
Mijn erfenis van Simon Marsden
Simon Marsden stond bekend om zijn gebruik van infraroodfilm, wat resulteerde in die typische, korrelige beelden waarbij de lucht gitzwart kleurt en bladeren een spookachtige witte gloed krijgen. Omdat ik in diezelfde geest werk, zoek ik niet naar de dood zelf, maar naar de geest van de plek.
Waarom begraafplaatsen?
Voor mij als fotograaf bieden deze locaties een unieke visuele taal:
- Vergankelijkheid: Afbrokkelende stenen en overwoekerde graven vertellen voor mij een verhaal over de tijd die alles uiteindelijk inhaalt.
- Symboliek: Engelenbeelden, zandlopers en treurwilgen vormen een decor dat ik zowel vredig als onheilspellend vind.
- Lichtinval: De verstilde sfeer biedt mij een prachtig spel tussen harde schaduwen en zachte nevels.
Mijn werk herinnert eraan dat schoonheid vaak te vinden is op plekken waar de meeste mensen liever aan voorbijlopen. Ik wil de kijker hiermee stilzetten en dwingen tot reflectie.
In de schaduw van het gesternte/Verstilde getuigen. 