OSSUARY VISIONS by micheljansenfotografie

In de schaduw van het gesternte/Verstilde Getuigen.
Fotografie en begraafplaatsen, wat is de connectie?
Landschappen fotograferen, spelen met lange sluitertijden of experimenteren met infraroodlicht. Jarenlang deed ik het met veel plezier. maar gaandeweg begon er iets te wringen.
Bij de traditionele landschapfotografie is de foto die je maakt al bijna het eindresultaat. Je optimaliseert het beeld naderhand in Lightroom; zet de puntjes op de i, maar het uitgangspunt blijft nagenoeg ongewijzigd.
Ik wilde meer. Ik zocht niet naar de werkelijkheid, ik zocht naar de ultieme creatieve vrijheid, ik zocht naar spanning, drama, mystiek, emotie, gevoel, het duistere, het the sixth sense gevoel.
Er is voor mij een wereld van verschil tussen het optimaliseren en het bewerken van een foto. Optimaliseren is het perfectioneren van wat er al is. Bewerken is: alle registers opentrekken in je creatieve brein. De grenzen van je eigen fantasie overschrijden.
In mijn huidige werk is het indrukken van de ontspanknop pas het begin. De foto is slechts het negatief. Van daaruit, in de nabewerking, druk ik mijn eigen, onuitwisbare stempel op het beeld. Het onderwerp blijft herkenbaar, maar de sfeer transformeert volledig. Het wordt bizar, onaards, etherisch, surrealistisch en spookachtig — maar tegelijkertijd sprookjesachtig. Het sixth sense gevoel.
Dit artistieke vuur werd aangewakkerd door het werk van de legendarische Britse fotograaf Simon Marsden. Hij werd mijn leermeester en grote voorbeeld. Door zijn werk wist ik wat mijn missie was.
Onder de titel “In de schaduw van het gesternte/Verstilde Getuigen” begon ik aan een nieuwe fotografische uitdaging. En er was voor mij geen plek waar deze visie zo krachtig tot leven komt als op de begraafplaats.
Mijn website kreeg een volledige make-over, het thema werd aangepast, de uitstraling kreeg een andere look.

Kiezen voor deze niche betekende dat ik de veilige, bewandelde paden verliet. Landschapfotografie is populair, gangbaar. Wordt door een groot aantal fotografen uitgeoefend, pro of amateur. De kleine groep fotografen die wel op begraafplaatsen fotografeert, doet dit vaak nog volgens de traditionele regels: in kleur en netjes geoptimaliseerd. Een soort landschapfotografie op het kerkhof.
Ik wilde het extreme opzoeken. Toen ik online zocht naar gelijken, besefte ik dat ik me in de absolute underground van de fotografiewereld bevond, op deze vorm van fotografie rust een taboe. De acceptatiegraad is laag.
Begraafplaatsen en dodenakkers zijn in onze cultuur heilige, beschermde plekken. Het zijn plaatsen van diep verdriet, verlies en herinnering.
Ik wil laten zien dat een begraafplaats zoveel meer is dan een grondgebied van rouw. Het zijn verstilde getuigen van de geschiedenis, vol mysterie en verborgen schoonheid.
Om die ziel bloot te leggen, móét ik alle visuele regels van de reguliere fotografie doorbreken. Ik fotografeer in rauw zwart-wit, met een extreem hoge ISO-waarde. De korrel is nadrukkelijk aanwezig. Details vervagen en maken plaats voor een bewuste, dromerige onscherpte. Het resultaat is geen registratie van de werkelijkheid, maar een venster naar een andere wereld. Welkom in de schaduw van het gesternte/Verstilde Getuigen.