Tagarchief: micheljansenfotografie

De Twee Heuvels; Landschapsfotografie in Rotterdam


Het is al weer even geleden dat ik foto’s heb gemaakt en gepubliceerd, maar met deze serie doorbreek ik de stilte. Afgelopen maandag (17 februari 2020) was het in de ochtend stralend weer of eigenlijk te mooi weer met een onbewolkte blauwe lucht, echter geen tijd. Begin van de middag werd het bewolkt en volgde snel regen. Op de weerapp had ik gezien dat het rond twee uur een paar uurtjes droog zou zijn, en de kans dat er wolken in de lucht zouden hangen groot was.

Voor landschapsfotografie zijn wolken aan de lucht altijd een welkome aanvulling op het totale plaatje. Alleen het korte tijdsbestek zou een langere reis naar een verder weg gelegen bestemming niet mogelijk maken dus naar park De Twee Heuvels, wat bij wijze van spreken in mijn achtertuin ligt, 10 -m 15 minuten lopen.

Het park is een schitterend park waar ik al diverse malen foto’s heb gemaakt. Niet alleen de verschillende jaargetijden zorgen voor een wisselend decor maar ook de luchten met mooie wolkenpartijen zorgen voor wisselende composities. Bij de waterplas heb ik diverse foto’s gemaakt met eenzelfde camera standpunt maar verschillende wolkenpartijen wat een ander plaatje oplevert.

Het is een combi shoot geworden van landschapsfoto’s en long exposure foto’s. Klik op de foto voor een full size foto.

Diergaarde Blijdorp; Chinese Tuin.


Dierentuin Blijdorp te Rotterdam. Met name het woord “dierentuin” heeft een veelomvattende betekenis. In deze tuin bevinden zich uiteraard veel soorten dieren, echter bevinden zich in deze tuin ook veel bloemen, planten en is het een tuin om heerlijk rond te wandelen. Maar ook heeft deze tuin, als algemene term, ook een speciale tuin. Hier bevinden zich geen dieren echter wel mooie en bijzondere bloemen en planten, waterpartijen, en heerlijke zitjes. Welkom in de Chinese tuin in dierentuin Blijdorp te Rotterdam.

Objecten in het water in een onzichtbare wereld.


Werken met een neutral density filter is een fascinatie apart. Je fotografeert een onzichtbare wereld, die zichtbaar wordt als de gemaakte foto als controlebeeld op je LCD scherm verschijnt.

Bij het fotograferen van objecten in het water met een neutral density filter is dit niet anders. Door de lange sluitertijden speelt de onscherpte van beweging opeens een specifieke en belangrijke rol in de beoogde effecten. Beweging lijkt zeer vertraagd te worden.

Deze lange sluitertijden die typerend zijn bij het gebruik van het neutral density filter hebben uiteraard ook het gevolg dat het maken van de foto meer tijd neemt. Even snel een foto “schieten” is hierbij niet meer van toepassing. en dan kan het nog gebeuren dat wanneer de gemaakte foto op het LCD scherm verschijnt en je deze beoordeelt, denkt van “het kan wellicht nog beter qua belichting, een ander camerastandpunt, het beoogde effect tegenvalt” en je besluit de foto nogmaals te maken. Ben je dus al gauw tien minuten bezig met het maken van uiteindelijk één foto. Maar het resultaat geldt.

In dit item heb ik objecten in het water als onderwerp gekozen. Sommige zijn eerdere foto’s uit bestaande shoots, en sommige foto’s zijn nieuw en nog niet eerder gepubliceerd.

Soorten Lichtmeting


Ik fotografeer met een Nikon D7500 welke 4 soorten lichtmetingen kent. Deze lichtmetingen zijn niet specifiek voor de D7500 maar gelden voor alle DSLR’s van Nikon. Andere merken zullen overeenkomstige soorten van lichtmeting hebben waarbij de benaming kan verschillen van de in dit artikel omschreven benamingen.

Matrix meting: produceert natuurlijke resultatenin de meeste situaties. Camera meet een breed veld van het beeld en stelt de belichting in volgens de verdeling van toonwaarden, kleur, compositie.

Centrumgericht: Camera meet het gehele beeld maar wijst het grootste gewicht toe aan het middelste veld.

Spotmeting: Camera meet een cirkel gecentreerd op het huidige scherpstelpunt, waardoor het mogelijk is onderwerpen buiten het centrum te meten.

Op hoge lichten gericht: Camera wijst het grootste gewicht toe aan hoge lichten. Gebruik om het verlies van detail in hoge lichten te verminderen.

Een theoretische beschrijving van de vier lichtmethoden zoals omschreven in de handleiding van de camera. En deze theoretische beschrijving is natuurlijk leuk maar wat doet het, wat is het verschil? Met deze vraag zat ik dus ook en om hier een antwoord op te krijgen heb ik ze tijdens een macroshoot toegepast.

  • Alle foto’s zijn gemaakt in RAW waarbij in de nabewerking alleen lenscorrectie en in gelijke mate via synchronisatie verscherpen is toegepast;
  • elke serie van vergelijkingsfoto’s zijn gemaakt met een gelijk diafragma en ISO instelling.
  • elke foto in eenzelfde vergelijking zijn gemaakt onder gelijke lichtomstandigheden, op een zelfde afstand.
  • alle foto’s zijn gemaakt op statief, dus een statische opbouw.

Genoeg theorie, en dan nu de foto’s.

001: Spotmeting: sluitertijd 1/1250; diafragma F11; Iso 250

002: Matrixmeting; sluitertijd 1/640; diafragma F11; Iso 250

003: Centrumgericht: sluitertijd 1/640; diafragma F11; Iso 250

Wat het eerste opvalt is het verschil in sluitertijd tussen de spotmeting en matrixmeting. Qua belichting is daardoor het verschil tussen 001 en 002 goed zichtbaar. 001 is wat donkerder echter de detaillering is hoger. Het verschil tussen de matrix meting en centrumgerichte meting is nihil.

Een tweede serie:

004: Matrixmeting; sluitertijd 1/160; diafragma F11; Iso 250

005: Spotmeting: sluitertijd 1/80; diafragma F11; Iso 250

Wederom zien we hier een verschil in sluitertijden, maar we zien ook een ommekeer!!Bij de vorige serie zagen we een snellere sluitertijd bij de spotmeting en hier een langzamere sluitertijd bij eenzelfde spotmeting. Dit vraagt om een verklaring.

Bij een spotmeting wordt het licht gemeten op het huidige scherpstelpunt. Bij serie 001 lag dit scherpstelpunt op de lichtere knop. Er wordt meer licht teruggekaatst wat resulteert in een snelle sluitertijd. De totale foto is dan ook donkerder.

Bij de serie 004 lag het scherpstelpunt op het donkere deel aan de binnenzijde van de bloem. Er wordt hier minder licht teruggekaatst wat een langzamere sluitertijd teweeg brengt. We zien tevens dat de totale foto lichter wordt, dit in tegenstelling bij serie 001 bij een gelijke spotmeting.

Een derde serie foto’s

006: matrixmeting: sluitertijd 1/160; diafragma F8; Iso 50

007: spotmeting: sluitertijd 1/800; diafragma F8; Iso 50

008: centrum gericht: sluitertijd 1/320; diafragma F8; Iso 50

009: op hoge lichten: sluitertijd 1/800; diafragma F8; Iso 50

Als eerste dient vermeld te worden dat de zon redelijk boven op de bloem schijnt, met een donkere achtergrond. Dit zien we ook terug bij foto 006 in combinatie met de matrixmeting. De camera meet een breed veld waardoor de fel belichte binnenkant van de bloem overbelicht wordt.

Bij foto 007 in combinatie met de spotmeting zien we eigenlijk het tegenovergestelde. De belichting wordt gedaan op het lichtste deel van de foto waardoor bij de camera instelling diafragma voorkeuze een snellere sluitertijd het gevolg is en daardoor de foto donkerder wordt.

Foto 008 bij een centrum gerichte belichting geeft bij deze serie de mooiste en juiste belichting. Het gehele veld wordt betrokken in de lichtmeting met een nadruk op het centrum waar zich het lichtste object van de foto bevindt.

De belichting op hoge belichting gericht komt sterk overeen met de spotmeting maar vertoont een iets lichtere foto bij een gelijke belichting.

Een vierde serie van metingen.

010: spotmeting: sluitertijd 1/250; diafragma 8; Iso 50

011:centrum gericht: sluitertijd 1/125; diafragma 8; Iso 50

012: matrixmeting: sluitertijd 1/125; diafragma 8; Iso 50

Het scherpstelpunt bij deze serie foto’s lag op het gele deel van de uitgebloeide bloem, qua helderheid een licht deel van de gehele foto en dat zien we terug bij de spotmeting bij foto 010. De belichting valt samen met het scherpstelpunt, een hoge lichtwaarde, wat resulteert in een snelle sluitertijd en een onderbelichte foto.

Wederom bij de centrumgerichte meting 011 en de matrixmeting 012 een gelijke belichtingswaarde echter doordat de centrumgerichte meting een hoger contrast geeft aan de foto is deze mooier van belichting.

Een vijfde en laatste serie foto’s waarbij tevens een vergelijk wordt gemaakt bij gebruik van de belichtingscompensatie en welk effect dit heeft.

013: Spotmeting: sluitertijd 1/640; diafragma 5.6; Iso 50

014: spotmeting: sluitertijd 1/1250; diafragma 5,6; Iso 50; belichtingscompensatie -1,00

015: matrixmeting: sluitertijd 1/160; diafragma 5,6 Iso 50

016: matrixmeting: sluitertijd 1/400; diafragma 5,6; Iso 50; belichtingscompensatie -1,00

Foto 013 en 014 zijn beide gemaakt met een spotmeting, scherpstelpunt gericht op de bloemknop die qua helderheid de boventoon voert in het gehele plaatje. Doordat de bloemknop, welke een klein deel uitmaakt van de donkere omgeving, krijgen we een licht onderbelichte foto. Uiteraard met de -1 stops belichtingscompensatie wordt de knop donkerder maar ook de achtergrond wordt donkerder.

Foto 015 en 016 zijn beide gemaakt met een matrixmeting wederom het scherpstelpunt gericht op de bloemknop. en ook hier zien we het tegenovergestelde als bij foto’s 013 en 014. De lichtmeting bestrijkt een groot deel van het veld, de lichte bloemknop neemt hier slechts een klein deel voor zijn rekening dus is het de donkerder omgeving welke doorslaggevend is voor de totale belichting en er dus een langzamere sluitertijd wordt ingesteld. Dit uit zich in de overbelichting. Een belichtingscompensatie van -1 stop geeft een betere belichting waardoor de sluitertijd uiteraard sneller wordt.

In dit artikel heb ik getracht door voorbeelden uit de praktijk meer duidelijkheid te geven in de diverse soorten lichtmethoden die je camera in huis heeft. Uiteraard fotograferen in de automatische stand is het makkelijkst, echter spelen met de instellingen die tot de mogelijkheden van je camera behoren is toch veel leuker.

Michel Jansen.

ND Filter; Zuiderpark Rotterdam


Afgelopen maandag 21 januari 2019 weer een fotoshoot met ND filter gemaakt.
De foto’s zijn gemaakt met een 30 seconden belichtingstijd, diafragma rond de 16 – 22 en de iso ditmaal laag ingesteld, iso 50.
Dus op pad met statief en extra accu, want het fotograferen in live-view vreet stroom.
Het werken met het ND filter heeft een geheel andere systematiek dan wanneer je normaal foto’s maakt. De handelingen die je per foto moet doen zijn meer. Om je een idee te geven:
Allereerst fotografeer ik via het LCD scherm.
-Het ND filter zit nog niet voor de lens;
-Stabilisatie is uitgeschakeld;
-Camera ingesteld in vertragingsstand opklappen spiegel;
-Ik bepaal de compositie met de instelling diafragmavoorkeuze echter nog met open diafragma;
-Is de compositie bepaald, draai ik mij diafragma naar de gewenste opening die ik met gebruik van het ND filter zou instellen en maak een foto. Hierbij stelt de camera een passende sluitertijd in. Deze is belangrijk om, nadat het ND filter voor de lens is geplaatst, een nieuwe sluitertijd te berekenen via de ND app. Uiteraard is deze sluitertijd een richtlijn;
– Diafragma wordt teruggedraaid naar grootste lens opening;
– Autofocus uitgeschakeld;
– Camera op “M” stand
– manuele scherpstelling via LCD scherm;
– Sluitertijd instellen verkregen via de ND app;
– Diafragma terugdraaien naar gewenste lens opening;
– ND filter voor de lens draaien;
– afdrukken;
– Dertig seconden wachten.

Anderen zullen wellicht een andere werkwijze hebben, maar deze manier en volgorde van werken bevalt mij, verloopt volgens een vast patroon, waardoor ik mij volledig kan concentreren op het maken van de foto.
En dan nu de foto’s:

ND Filter; Erasmusbrug


Een grijsfilter of ND (Neutral Density) filter is een filter welke een deel van het invallende licht absorbeert met als gevolg dat de sluitertijd wordt verlengd om zo toch tot een goed belichte foto te komen.
Je zou kunnen zeggen dat de bekende belichtingsdriehoek een belichtingsvierhoek wordt.
– Iso instelling;
– Diafragma;
– Sluitertijd;
– Gradatie ND filter.

Het werken met langere sluitertijden had al langer mijn interesse, en ik was dan ook al in een eerder stadium bezig tot de aankoop van een ND filter. Echter zijn er verschillende systemen in omloop die tot een zelfde resultaat komen:
– een filterset, te vergelijken met het Cokin filtersysteem;
– een enkel filter, te verkrijgen in een vaste filtermaat, en dus te gebruiken voor één specifiek objectief.
Lezen op internet, tutorials op youtube bekijken, de voor-en nadelen van beide mogelijkheden vergelijkend brachten mij tot de aankoop van het enkele filter in één filtermaat. Een persoonlijke keuze, maar voor mij een weloverwogen keuze.

Bij de Cokin optie kies je voor een compleet systeem met als voordeel dat je dit systeem via adapter ringen in passende diameters op verschillende objectieven kan gebruiken. Echter zijn de filters van kunststof en hebben geen coating tegen onder meer reflecties.

Het enkele filter is slechts op één objectief met corresponderende diameter filtermaat te gebruiken. Het filter is echter van glas, en zijn deze eventueel te verkrijgen inclusief een meervoudige coating.

Maar na het kiezen van een enkel filter, heb je nog de keuze tussen diverse merken en soorten.
Dus wederom kijken en vergelijken, specificaties van de filters lezen gaf de doorslag voor de:
B+W 1066184 GRIJSFILTER 110ND MRC 67MM. Een big stopper welke de sluitertijd met 10 stops verlengd.
Het filter is in huis, maar de weersomstandigheden zijn nu niet echt om over naar huis te schrijven.
Maar afgelopen maandag (14 januari) kwam het er dan toch van.
De locatie had ik al in gedachten, het Icoon van Rotterdam, de Erasmusbrug.
Een paar bewuste veranderingen in de camera instellingen en dan op weg met camera, statief, ND Filter en nog wat kleine accessoires.
De sluitertijden variëren van 20 tot 30 seconden. Het diafragma lag rond de 19 – 22. De iso-instelling op 100.

Aankoop van mijn monopod


Onlangs heb ik een monopod of éénbeenstatief gekocht.
Wat waren mijn motieven om tot de aankoop van het éénbeenstatief te komen, en waar heb ik op gelet.
Vooral bij het fotograferen met mijn 70-300mm zoomobjectief in de uiterste stand (300mm) bemerkte ik toch wel dat een lichte bewegingsonscherpte er voor zorgde dat de gemaakte foto in de prullenbak verdween.
Uiteraard weet ik dat bij het fotograferen met een telelens of zoomobjectief je sluitertijd minimaal 1.0 x gebruikte brandpuntsafstand in mm moet zijn. Maar toch kom je daar niet altijd aan qua diafragma/iso-instelling, in het heetst van de strijd let je er niet op, kortom er zijn meerdere redenen omtrent het nalaten van deze regel.
Een statief brengt in dit soort gevallen een uitkomst, een goede vastigheid en stabiliteit zeg maar.

Maar het statief is weer groot, een extra onderdeel in je uitrusting om mee te dragen, en het werkt vertragend en je bent minder vrij in die gevallen dat je varieert in opname stand, houding, hoogte, kortom je bent minder variabel in je bewegingen, en vooral bij opnamen welke wat meer reactie snelheid vereisen is het gebruik van een statief voor mij minder positief.
Ik weet je hebt de Carbonfiber statieven, licht in gewicht, maar in de wat hogere draagkracht eisen kom je toch op een aardige prijs.
Alternatief in dit alles is de monopod of éénbeenstatief.
Waar heb ik op gelet, wat waren mijn selectie punten die tot het bewuste statief hebben geleid.
– Budget was het eerste punt; Een statief beneden de €80,00.
– De maximale gebruikshoogte; mijn eis was minimaal 170cm.
– Draagvermogen; minimaal 5 kilo. Het gewicht van mijn dslr + zoomlens is minder     maar de stevigheid van het statief is toch gebaseerd op het maximale draagvermogen.
– Aantal pootsecties; minimaal 4.
– Klemvergrendeling; werkt naar mijn idee sneller en makkelijker dan de draaivergrendeling.
– Merk; geen voorkeur.
Dit alles bracht mij tenslotte op de: Benro Adventure Monopod MAD49A.
Kenmerken van de Benro Adventure MAD49A
– Prijs €69,00;
– Makkelijk in hoogte aan te passen door de klemvergrendeling;
– Voorzien van rubberen voet voor extra grip;
– Draagvermogen van 18 kilogram;
– Maximale hoogte van 191 centimeter;
– Aantal pootsecties 5;

Kortom een monopod die aan al mijn eisen voldeed. Het handvat van het statief, onder de camera is breed in diameter, dus ligt goed in de hand en is voorzien van schuimrubber voor een betere grip. Het statief is makkelijk aan mijn rugzak (Lowepro Pro-tactic 450AW) te bevestigen.
Ik heb het statief reeds in de praktijk gebruikt en het bevalt prima. Meer stabiliteit tijdens het fotograferen, het op hoogte brengen van het statief werkt vlot, dus een goede investering.

Michel Jansen – micheljansenfotografie

Diergaarde Blijdorp; micheljansenfotografie favorieten (1)


In dit item, “Diergaarde Blijdorp; micheljansenfotografie favorieten heb ik een aantal van mijn favoriete foto’s gepubliceerd welke ik de afgelopen twee jaar, 2017 en 2018, heb gemaakt in Diergaarde Blijdorp in Rotterdam.

Dit is een eerste serie foto’s. De foto’s zijn niet naar soort of onderdeel geselecteerd.

De foto’s gepubliceerd in dit item mogen niet worden gedownload, gekopieerd, afgedrukt, gewijzigd, bewerkt of anderszins worden gebruikt zonder schriftelijke toestemming van micheljansenfotografie.

Zuiderpark Rotterdam;straight forward; looking up;de olifant.


Wederom een middagje rondlopen in het Zuiderpark in Rotterdam. Foto ideetjes zijn naast overzichtsfoto’s (straight forward) om ook eens omhoog (looking up) te kijken.

En, al diverse malen gefotografeerd, maar landhuis De Olifant blijft altijd een mooi en dankbaar fotografisch object.

De foto’s zijn allemaal gemaakt met een manuele belichting. Het toepassen van de belichtingsdriehoek blijft een interessante bezigheid waarbij je je niet alleen met compositie en camera standpunt bezighoud maar ook de samenwerking tussen Diafragma, Iso en Sluitertijd actief ten uitvoer brengt.

Zuiderpark, Herfstkleuren, Schouwplaats


De drie kernwoorden waar het in deze fotoshoot om gaat, wat deze fotoshoot betreft, en de gedachte om deze fotoshoot te maken. Kortom een fotoshoot gemaakt met  voorbedachte rade.

Zuiderpark; de locatie. Een stadspark dat ligt in de Rotterdamse wijk Charlois of zoals de Rotterdammert het zegt: Sjarloos. Echwel niettan.

Herfstkleuren; de mooiste kleuren van het jaar. Als gevolg van de warme tijd qua temperaturen die achter ons ligt, komen de herfstkleuren wat later tot stand dan gewoonlijk, maar die eerste tekenen zijn er, en steken dan zo mooi af tegen het nog bestaande groene blad.

Schouwplaats; is gelegen in het Zuiderpark te Rotterdam, en is een beeldentuin naar een ontwerp van de Rotterdamse kunstenaar Kamiel Verschuren. Op de schouwplaats staan onder andere de wand- en gevelplastieken (Jo Uiterwaal en Gerard Heman) afkomstig van De Groote Schouwburg welke in 1976 is gesloopt om plaats te maken voor Theater Zuidplein.

 

 

Parklaan Rotterdam


Rotterdam, architectuurstad, is een speeltuin voor mensen zoals ik die graag architectuur fotograferen. Met Rotterdam denken we aan de wederopbouw na het bombardement van mei 1940, waarbij grote delen van de stad werden weggevaagd.

Hoge woontorens, moderne kantoorgebouwen of een combinatie van beide. Het moderne Rotterdam.

Maar er is ook nog een ander Rotterdam. Een wandeling over de Parklaan, welke loopt van de Veerhaven tot aan het Park van de Euromast, laat een ander Rotterdam zien. De meeste woningen aan de Parklaan zijn Rijksmonumenten en gebouwd midden 19e eeuw. Geen woontorens en/of moderne strakke architectuur. Enfin kijk zelf maar.

 

Alle foto’s zijn gemaakt en eigendom van Michel Jansen en micheljansenfotografie. De foto’s mogen niet zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Michel Jansen worden gedownload, gekopieerd, afgedrukt, gewijzigd of anderszins worden gebruikt.

 

Kasteel van Rhoon


Het kasteel van Rhoon is gelegen aan de dorpsdijk nummer 63 in Rhoon, vlakbij het metrostation Rhoon. Het kasteel zoals het er nu staat dateert uit de zestiende eeuw, echter de geschiedenis gaat terug tot de twaalfde eeuw.
In 2015 heb ik al eens met camera en lenzen een bezoek gebracht aan Rhoon en het Kasteel om er foto’s te maken. En nu, drie jaar later, in 2018 leek het mij leuk eens terug te keren naar dit prachtige foto-object om diverse redenen.
Je compositionele inzicht evolueert, je denkt anders dan 3 jaar geleden en uiteraard je hebt een nieuwe camera met meer instellingsmogelijkheden tot je beschikking. Voor mij genoeg redenen om het Kasteel van Rhoon opnieuw eens fotografisch aan de tand te voelen, het kasteel van Rhoon zoals ik het zie vast te leggen.

Rotterdam gezien vanaf grote hoogten


Een fabuleus, geweldig uitzicht over Rotterdam vanaf 100 meter hoogte.

Op 25 maart 1960 werd de Euromast officieel geopend door prinses Beatrix als onderdeel van de internationale tuinbouwtentoonstelling Floriade. Met een hoogte van 107 meter inclusief de vlaggenmast, was de Euromast een opvallende attractie.

De Euromast werd gebouwd naar een ontwerp van architect H.A.Maaskant die een uitgesproken mening had over zijn ontwerp. Hij was van mening dat een dergelijk project tijdloos vormgegeven zou moeten worden en het ontwerp meerdere generaties zou moeten aanspreken, en verwoordde dit in 1960 als volgt:”Wij hebben een toren willen maken, die geen semi-permanente indruk zal maken en die een zodanige ‘massa’ zal hebben dat hij zich in het machtige bewegelijke Rotterdamse havenbeeld zal kunnen handhaven”

In 1970 werd de Space Tower op de Euromast geplaatst waardoor de totale hoogte toenam tot 185 meter. Hiermee is de Euromast het hoogste gebouw van Rotterdam.

Bovenstaande foto’s mogen niet worden gedownload , gekopieerd, afgedrukt, gewijzigd of anderszins worden gebruikt zonder schriftelijke toestemming van de maker Michel Jansen.

Email: micheljansenfotografie@mail.com

De camera door de tijd.


 

De camera door de tijd.

Bijzondere camera’s

Tegenwoordig hebben de meeste camera’s autofocus, lekker makkelijk. Je drukt je ontspanknop half in, of voor diegene die de back button focus hebben ingesteld druk je het knopje aan de achterzijde van je camera in, en er wordt scherpgesteld. Maar vroeger ging dat wel anders.
Je moest de lens op een bepaalde afstand instellen met behulp van een aan de lens gekoppelde geïndexeerde afstandsschaal. Dat dit een beetje omslachtig was resulteerde in de gekoppelde afstandsmeter. Het komt er op neer dat de fotograaf in kwestie deze mechaniek via de lens scherp stelt terwijl de fotograaf via de zoeker van de camera de afstand tussen camera en onderwerp bepaalt.
In 1916 werd door de Kodak Eastman company de 3A Autographic Kodak Special model B geïntroduceerd. Dit was een balgcamera met een gekoppelde afstandsmeter.

Kodak 3a Autographic Kodak Special Model B met meetzoeker
De camera had sluitertijden van 1, 1/2, 1/5, 1/10, 1/25, 1/50, 1/100. en 1/200, en was uitgerust met een Carl Zeiss Jena objectief 1:6,3/16,5 cm. Deze camera was een rolfilmcamera.

In 1934 introduceerde Kodak zijn eerste kleinbeeldcamera. De camerabehuizing was van metaal en overtrokken met leer.

Retina 1 (type 117)
De fotorol was in eerste instantie alleen te verkrijgen in 36 opnamen en later werden daar de fotorolletjes van 24 en 12 opnamen aan toegevoegd.
De camera had een zelf uitklappende lens. De retina 1 was de eerste fotocamera ontworpen door dr. August Nagel wiens bedrijf door de Eastman Kodak Company was overgenomen.

micheljansenfotografie

 

Witbalans


Het bepalen van de Witbalans.

Weer zo’n uitgebreid technisch artikel vol bla bla bla over witbalans, vraag je je wellicht af bij het lezen van de koptekst. Hier kan ik kort en krachtig een uitsluitsel over doen: “Nee”!
Met betrekking tot Witbalans en wat het precies is en inhoud, wat het doet of eventueel niet doet, daar staan genoeg artikelen over geschreven op het internet. Fotografeer je trouwens in Jpeg dan kun je het artikel lezen maar heeft het geen invloed op jouw foto’s. Jpeg bestanden worden door de camera zelf bewerkt en zijn dus kant en klaar. Echter fotografeer je, net zoals ik, in Raw dan zou dit artikel je tijdens het bewerken van je ruwe beelden werk besparen.
Vooraf, op de place to be als ik het zo mag uitdrukken begon ik in het verleden mijn fotoshoot met het maken van een ijkfoto van mijn grijskaart, waarmee ik later bij het bewerken mijn juiste witbalans kon instellen. Echter was dit een vervelend en min of meer tijdrovend iets, alvorens ik mijn ruwe Raw beelden kon bewerken en omzetten naar Jpeg bestanden.
Een oplettende lezer zal al gemerkt hebben dat ik in de verleden tijd spreek. Want de grijskaart heb ik nog wel, maar min of meer als …
Regelmatig surf ik nog wel eens op het internet zoekende naar interessante artikelen betreffende fotografie. Naast artikelen die leuk zijn om te lezen of meer zijn geschreven voor de pro-fotografen, zijn er ook artikelen die voor de amateur-fotograaf een verandering in zijn denken en doen veroorzaken. En zo ook dit artikel.
Het ging hier over de Expodisc 2.0. Wat is dat?? hoor ik je denken.
Wel lees en huiver: met de expodisc 2.0 bepaal je op een kinderlijk eenvoudige manier, direct ( in tegenstelling tot de grijskaart welke dit indirect doet) de juiste witbalans onder iedere lichtomstandigheid.
expodisc-2-0-witbalans-filter-77mm
Ik gebruik de expodisc nu ongeveer een half jaar, en moest ik voorheen altijd de witbalans dmv de gemaakte foto van de grijskaart in Lightroom instellen, is dit nu de instelling die ik bij voorbaat over sla en de instelling laat staan op: als opname. Onder andere te koop bij cameranu.nl.
De expodisc 2.0 werkt echt.

Maar nu, hoe de Expodisc te gebruiken. De disc is leverbaar in twee filtermaten namelijk 77mm en 82mm rond.  De filtermaten van je objectieven zijn uiteraard verschillend maar geen probleem. Kijk wat je grootste objectief-filtermaat is en pas hier de diameter van de expodisc op aan. Deze kan namelijk ook voor je lens gehouden worden waarbij wel gelet dient te worden op het feit dat de expodisc de volledige diameter van je objectief bedekt.

De handelswijze voor de Nikon:

Ga naar menu, kies opname-menu en vervolgens rechts naar witbalans. Klik op oke waarbij de je handmatige voorinstelling ziet staan. Open deze en kies “Meten” door op “oke” te drukken. Hierna vraagt de camera of de bestaande gegevens mogen worden overschreven en bevestig dit met “ja” door op “oke” te drukken. Plaats de Expodisc voor de lens, richt op de lichtbron welke je voorwerp verlicht en druk af. De camera leest de gegevens en slaat deze op. De witbalans voor deze sessie is opgeslagen. Veranderen de lichtomstandigheden omdat je bijvoorbeeld foto’s gaat maken met kunstlicht, herhaal dan bovenstaande handelingen en de witbalans is dan voor die lichtbron ingesteld. Het bespaart zoveel tijd tijdens het bewerken van de foto’s daar de witbalans al reeds is ingesteld. Kinderlijk eenvoudig, maar het werkt perfect.

 

Rotterdam te voet; deel 2


Deel 2 van mijn fotografische wandeling door Rotterdam. In deel 1 zijn we gestopt bij de kubuswoningen aan de Blaak.

Rechts van de kubuswoningen zien we Station Blaak.

station Blaak-3

station Blaak-4station Blaak-2

Oorspronkelijk heette het eerste station op deze plaats Rotterdam Beurs. Daar echter bij het bombardement in 1940 het stationsgebouw en het nabijgelegen beursgebouw, waaraan het station was vernoemd, was verwoest, werd de naam in 1945 veranderd in Station Blaak. Het opvallende ontwerp is van architect Harry Reijnders.  De grote transparante schotel met een doorsnede van 35 meter is een ontwerp van L.I. Vákár.  De Rotterdammers hebben het station de bijnamen “de fluitketel” of “putdeksel” meegegeven. Het station zelf ligt ondergronds en is een knooppunt van vier verschillende vormen van openbaar vervoer. Op het maaiveld bevinden zich de bus- en tramhaltes. Eén niveau lager ligt het metrostation met haaks daaronder de perrons van het NS-station.


We vervolgen onze wandeltocht en lopen onder de Kubuswoningen door en bij de stoplichten gaan we rechtsaf de Blaak over. We lopen met de weg mee rechtdoor en komen zo via de Slepersvest bij de Oude Haven.

oude haven

oude haven-5oude haven-2

De eerste steiger aan de Oude Haven werd aangelegd rond 1350, en daarmee is de Oude Haven de oudste haven van Rotterdam. Tegenwoordig is de Oude Haven een druk en bekend uitgaansgebied met vele cafe’s  en restaurants met terrassen aan het water nabij de kubuswoningen, en Europa’s eerste wolkenkrabber Het Witte Huis.

Witte Huis

Witte Huis-3Witte Huis-5Witte Huis-6

In 1894 ging Gerrit van der Schuijt naar New York en werd hij geïnspireerd door de vele wolkenkrabbers aldaar. Het idee voor Het Witte Huis was geboren. Het ontwerp voor een verzamelkantoorgebouw naar Amerikaans idee komt van architect Willem Molenbroek. Negenhonderd heipalen zorgen voor de fundering van het gebouw, waardoor er een zodanige verhoging van de gronddruk ontstaat dat de kademuren van de Wijnhaven uit hun verband worden gerukt. Een nabijgelegen pand bezweek al in een vroeger stadium bij aanvang van de heiwerkzaamheden, waardoor het vrijgekomen gebied bij de aanbouw van Het Witte Huis werd getrokken. De inpandige steunmuren zijn doordat een gemetselde toren werd gebouwd in tegenstelling tot de gebruikte staalconstructies welke in Amerika werden gebruikt, in de kelder 140 centimeter dik.

Qua architectuur was het Witte Huis weinig vernieuwend. De klassieke opbouw met gotische en romaanse motieven kende alleen in de Art Nouveau-decoraties een eigentijds element. De gevels zijn uitgevoerd in een witte geglazuurde steen. De onderbouw is van hardsteen. In de nissen op de eerste etage zijn een zestal beelden van Simon Miedema geplaatst, die Arbeid, Vooruitgang, Nijverheid, Handel, Zeevaart en Landbouw symboliseren. Tijdens de slag om de Willemsbrug in mei 1940 is het beeld Arbeid door granaatscherven verwoest. Het beeld Zeevaart is verplaatst zodat er een lege nis is aan de Wijnstraat.

In de gevel zijn verder allerlei versieringen aangebracht met hardsteen en gekleurd metselwerk in geel, rood en blauw. Boven de raampartijen zijn tegeltableaus met gekrulde planten- en bloemmotieven aangebracht. In de oostgevel is de naam van het gebouw aangebracht. Onder de hoektorens bevinden zich hardstenen gevleugelde draken.


Tegenover Het Witte Huis aan de Oude Haven ligt scheepswerf De Koningspoort.

koningspoort-6

koningspoort-5koningspoort-3koningspoort-4koningspoort-2

Hier worden historische schepen onderhouden, gerepareerd en op authentieke wijze gerestaureerd.


We lopen over de spaanse brug en gaan rechtsaf, en lopen zo een half rondje om de scheepswerf De Koningspoort . We gaan rechtsaf de brug over en vervolgens slaan we linksaf de Wijnhaven op.

Naast Het Witte Huis zien we de Wijnhavenpanden.

wijnhaven panden-2

wijnhaven panden

Deze panden zouden in 1987 worden gesloopt in verband met de bouw van de spoortunnel, echter kwam hier verzet tegen. De panden behoorden tot de weinige koopmanshuizen in Rotterdam die het bombardement van mei 1940 hadden overleefd. Het protest werd gehonoreerd. De panden werden steen voor steen afgebroken, opgeslagen en na het gereedkomen van de spoortunnel weer opgebouwd.


De  70 meter hoge okerkleurige woontoren Wijnhaeve aan de Wijnhaven en de Verlengde Willemsbrug nabij Station Blaak in Rotterdam is een ontwerp van KOW architecten en in 2009 opgeleverd.

wijnhaeve toren

wijnhaeve toren-3wijnhaeve toren-2

De toren in modern-klassieke stijl heeft een gevel van glas en een bronskleurige baksteen. De Wijnhaeve toren is naar boven toe stapsgewijs steeds ranker (verjongt in architectuurtermen).

We lopen onder het viaduct van de verlengde willemsbrug door.


Aan de overkant van het water zien we het Wijnhaveneiland.

Wijnhaveneiland

Wijnhaveneiland-2Wijnhaveneiland-3

Het saaie wijnhaveneiland van weleer is bezig met een transformatie van een combinatie van het moderne wonen, werken en recreatie. Centraal in deze verandering staan hoge woontorens in het hoge prijs-en kwaliteitssegment, omgeven door water.

Op de punt van het eiland pronkt de woon- en kantoortoren The Red Apple.

Red Apple-3

Red Apple-5Red AppleRed Apple-7

De keuze van de naam is tweeledig. Ten eerste wordt in de naam een relatie gemaakt dat Rotterdam The Big Apple (New York) van Nederland is en tweede wordt er met de naam een relatie gemaakt net de historie van het Wijnhaveneiland. In vroege tijden meerden hier vele platbodems aan gevuld met appels. Vanaf 1889 was hier een appelmarkt gevestigd. The Red Apple is een ontwerp van het Rotterdamse architectenkantoor KCAP van Kees Christiaanse.


We wandelen verder en slaan rechtsaf het voetpad op, en komen via het trapje op het viaduct van de verlengde willemsbrug.

De koningshavenbrug, beter bekend als de Hefbrug, is een ontwerp van ingenieur Pieter Joosting en werd opgesteld op 31 oktober 1927.

de hef

de hef-2de hef-3de hef-4

De brug bestaat uit twee heftorens, elk van meer dan 60 meter hoog, waartussen zich het brugwegdek bevind. Dit bewegende brugdeel (de val) hangt aan staalkabels die over kabelwielen lopen. Als contragewichten dienen twee grote betonblokken. De markante brug is een monument van het industriële tijdperk. De hefbrug verloor haar functie met de ingebruikname van de spoortunnel in 1994. De plannen om de hefbrug te slopen bracht een fel protest teweeg.


We gaan rechtsaf en vervolgen onze wandeling over De Boompjes langs het water van de Maas.

boompjes-4

boompjes-3Boompjes-6boompjes-2Boompjes-5

Rond 1600 start Rotterdam met de aanleg van de waterstad. Tussen het gebied Leuvehaven-Oude Haven wordt een wandelpromenade aangelegd, en rond 1615 wordt hier een dubbele rij lindebomen geplaatst. Aflopend naar het water worden wilgen geplaatst. Al snel kreeg de promenade de Rotterdamse bijnaam “De Boomptjens”.

Tegenwoordig is De Boompjes een belangrijke verkeersader in het verlengde van de Maasboulevard. Gedurende het hele jaar wapperen er 230 vlaggen aan de masten waarvan 170 landenvlaggen van alle nationaliteiten die in Nederland verblijven en 60 vlaggen van sponsors. De Boompjes zelf liggen op deltahoogte, de wandelkade langs de maas ligt enkele meters lager en heet de Boompleskade.

Vanaf de Boompjes gaan we de trap af en lopen langs het water de boompjeskade af. Aan het overkant van het water zien we de Maaskade. Dit is de noordoever van het Noordereiland. Aan de Maaskade staan twee opvallende gebouwen, namenlijk het uit het begin van de vorige eeuw daterende  makelaarskantoorgebouw Ooms en Het Hulstkampgebouw. Het “Oomsgebouw” is gebouwd in Jugendstil welke wordt getypeerd door asymetrische gevels voorzien van kleurige figuratieve tegeltableaus, gebruik van gietijzer en grote glasoppervlakken, en uitbundige sierlijke bewegelijke lijnen. Het is een ontwerp van De Roos en Overeijnder.

Ooms

Hulstkamp

Meer naar rechts staat Het Hulstkampgebouw. Het is vernoemd naar de distilleerderij welke van 1919 tot 1972 hier was gevestigd. De Rotterdamse architect Jacobus Pieter Stok ontwierp het gebouw in 1888 in Neorenaissance stijl. Kenmerkend is het gebruik van rode baksteen, versierd met witte banden en ornamenten.


We verlaten de boompjeskade en lopen via de trap naar de Boompjes. Aan de Boompjes zien we het gebouw De Maas.

Rijkswaterstaat

rijkswaterstaat-2rijkswaterstaat-4

De Maas is het hoofdkantoor van Rijkswaterstaat West-Nederland Zuid. Het is een imposant en groot gebouw dat uitkijkt over de Nieuwe Maas.


Even verder zien we de hoogbouw van het accountantskantoor EY 

boompjes-4

EY

en is een ontwerp van de Amerikaanse architecten Philip Johnson en Alan Ritchie (in samenwerking met het Rotterdamse bureau 01-10).


Via de boompjes lopen we over de Nieuwe Leuvebrug.  Aan de rechterzijde staat het het Inntel hotel, een ontwerp van architectenbureau  Tuns & Horsting en opgeleverd in 1989.

Inn Hotel

Inntel hotel-2Inntel hotel

Oospronkelijk was er in het complex een hotel en een Imax-bioscoop gevestigd, echter is het bioscoop gedeelte gesloopt waardoor het Hotel na een renovatie in 2013 kon worden uitgebreid met 5-sterren faciliteiten.


We slaan linksaf en lopen de Erasmusbrug op.

erasmusbrug-7

erasmusbrug-5erasmusbrug-2

Deze brug vormt meer dan een verbinding tusen twee oevers, de Erasmusbrug in Rotterdam is tevens een symbool, een icoon geworden van de stad, maar ook een herkenningspunt en wordt regelmatig gebruikt als beeldmerk.  De brug is een ontwerp van Ben van Berkel van UNStudio.  In het oog springend en beeldbepalend is de slanke geknikte stalen pyloon die in twee delen aan weerszijden van het brugdek uitloopt. Aan beide zijden van de pyloon lopen zestien tuikabels naar het brugdek. De pyloon wordt aan de achterzijde verankerd door twee dikke tuikabels.

erasmusbrug-4

erasmusbrug-3Erasmusbrug

Er was een aanzienlijk budget beschikbaar voor dit paradepaardje van de stad Rotterdam. Na de opening in 1996 bleek de brug echter niet bestand tegen wind waardoor deze bij windkracht zes begon te slingeren. Dit zou komen  doordat regendruppels het profiel van de tuien licht wijzigen en gevoeliger maken voor windgeïnduceerde trillingen. Om de trillingen te dempen, zijn er nieuwe dempers gemonteerd. Deze onverwachte technische problemen zorgden voor de nodigde kritiek, gezien de buitensporige kosten van de brug.


Staande aan het begin van de Erasmusbrug, nog aan de centrumzijde, staan een drietal woontorens.

3 woontorens

3 woontorens

De drie woontorens, Clipper, Schoener en Galjoen zijn een ontwerp van Klunder Architecten en in opdracht van het Algemeen Burgelijk Pensioenfonds gebouwd. Een uitgangspunt in het ontwerp van de Torens was, dat alle woningen uitzicht op de Maas moesten hebben. Hierdoor hebben de woonlagen een verspringende vorm gekregen en is er voor balkonafscheidingen voor glas gekozen.


Aan de voet van de Eramusbrug staan twee zwarte Torens, “De Hoge Heren” welke als Rotterdamse bijnaam de grafkisten meekregen.

de hoge heren

de hoge heren-3hoge heren-2

Het ontwerp van beide torens is van architect Wiel Arets en zijn bouwtechnisch uitgewerkt door het Rotterdamse Bureau Bouwkunde. De torens hebben een strak ontwerp. De naam van beide torens, De Hoge Heren,  verwijst naar het omliggende scheepvaartkwartier waar vroeger de havenbaronnen in kapitale panden woonden.

De onderste vijf lagen van beide torens vormen een drempel die beide torens met elkaar verbindt. Hier bevinden zich de bergingen en parkeergarage. In De Hoge Heren bevinden zich zeer veel faciliteiten voor de bewoners zoals een sauna, een fitnessruimte, een zwembad en een gastenverblijf.


Tevens aan de voet van de Erasmusbrug, in de bocht van de Maas staat het door B.J. Sybesma (Klunder Architecten) ontworpen woon-en kantoorgebouw “De Hoge Erasmus“.

hoge erasmus-5

hoge erasmushoge erasmus-6

Doordat de toren in de bocht van de Maas is geplaatst zijn er vanuit de toren lange zichtlijnen over het water mogelijk. De golvende gevel van de toren reflecteert de bocht in de Nieuwe Maas; aan deze zijde liggen twee woningen. In het rechthoekige bouwdeel aan de achterzijde bevinden zich de liften en het trappenhuis en een op de stad gerichte woning.


Wanneer we de erasmusbrug overlopen zien we rechts het imposante “De Rotterdam“.

de rotterdam-8

de rotterdam-7de Rotterdam

De Rotterdam bestaat uit drie onderling verbonden torens, West Tower, Mid Tower en East Tower. De Rotterdam is een ontwerp van Rem Koolhaas, die zowel de buitenkant als ook de binnenzijde heeft ontworpen. en hij noemde het de verticale stad. De drie torens staan op een gezamenlijke sokkel van dertig meter hoogte die zes etages telt. Ongeveer 90 meter boven het maaiveld verspringen de torens enkele meters in verschillende richtingen wat de windstabiliteit ten goede komt en deze verspringing levert tevens terassen op. De raampartijen van de woningen lopen van grond tot plafond.

de rotterdam-5

de rotterdam-2de rotterdam-4

De totale oppervlakte van het complete gebouw is ca. 160.000 m2 en in volume is De Rotterdam het grootste gebouw van Nederland  dat in één keer is gebouwd.. De functies in het gebouw zijn zodanig samengesteld dat iemand er 24 uur per dag aangenaam verblijven. De begane grond heeft, met het hotel, winkels en horeca, voornamelijk een publieke functie. De woningen en kantoren zijn aan deze publieke functies verbonden via een grote centrale lobby.


Als we de brug zijn overgelopen zien we links de Wilhelmina Toren.

hoge erasmus-2

hoge erasmus-4hoge erasmus-3

De Wilhelminatoren, welke deel uitmaakt van het Wilhelminahof, was de eerste kantoortoren aan de voet van de Erasmusbrug. De pas gerenoveerde hoogwaardige kantoorruimtes zijn ruim en licht. De ramen bieden rondom fantastisch uitzicht over de Maas, de Wilhelminapier, Rotterdam Centrum en Katendrecht.

Het project Wilhelminahof ansich is samengesteld uit een viertal kantoren, een nieuw Paleis van Justitie en gedeeltelijk ondergrondse parkeergarages.justitie-3

justitie

justitie-2

Dit project vormde de eerste fase van de ontwikkeling van kantoren op de Kop van Zuid.


Links van het Wilhelminaplein staat, eigenlijk in de Maas daar de Toren is gebouwd op een stukje ingepolderde koningshaven, De Maastoren, een ontwerp van architectenbureau Odile Decq Benoit Cornette in samenwerking met Dam&Partners.

maastoren

maastoren-3maastoren-2

De Maastoren is het hoogste gebouw van de Benelux en de hoogste woontoren van Nederland. De toren kenmerkt zich door twee schijven waarvan de hoogste bijna 165 meter is. De buitenzijde van het gebouw heeft een grijs-metaalachtige kleur die afhankelijk van de weersomstandigheden een andere kleur aanneemt.


Aan de rechterzijde van de Erasmusbrug zien we de Toren op Zuid, waarin zich het regiokantoor van KPN Telecom heeft gehuisvest.

toren op zuid

toren op zuid-2toren op zuid-3

De Toren op Zuid was  een van de eerste projecten op de Wilhelminapier. Het ontwerp is van architect Renzo Piano. De voorgevel van het gebouw helt naar voren en wordt gestut door een stalen paal von ongeveer 50 meter. De hellende voorzijde is ontworpen als een 90 bij 40 meter grote billboard waarin ongeveer 1000 groene lampen zijn aangebracht, waardoor de gevel dienst kan doen als een enorme lichtkrant.


Tegenover de Toren op Zuid staat Het Nieuwe Luxor en is een ontwerp van Peter Wilson van architectenbureau Bolles&Wilson.

luxor-2

luxor-4luxor-3

Het oude Luxor opende zijn deuren op 22 december 1917 aan de Kruiskade, en dit theater was een ontwerp van architect P. Vermaas. Tijdens de 2e oorlog kwam het theater in de handen van de Duitsers en bleven er filmvertoningen plaatsvinden.

In april 1996 werd architect Peter Wilson uitgeroepen tot winnaar van een ontwerpwedstrijd voor de bouw van Het Nieuwe Luxor op de Wilhelminapier aan de Kop van Zuid.  De uit Australie afkomstige architect omschreef zijn ontwerp als slank, mooi en elegant.


We zetten onze wandeling door Rotterdam voort en lopen lkangs het Luxor richting kade aan de Rijnhaven. Na een korte wandeling zien we aan de linkerzijde de Rotterdamse vestiging van InHolland Hogeschool.

InHolland

InHolland-2InHolland-3

Het gebouw is een ontwerp van Erick van Eegenraat, en de gevel is volledig van glas, en de ruimtes er achter zijn rond een atrium gebouwd.

We lopen een stukje terug en gaan ter plaatse van de verkeerslichten linksaf en vervolgen onze weg over de Wilhelminakade.

We passeren de zijgevel van de de voormalige vertrekhal van de Holland-Amerikalijn waarin de Cruise Terminal is gevestigd.

cruise terminal-3

cruise terminal-2cruise terminal

De Cruise Terminal deed in vroege jaren dienst als aankomst- en vertrekhal van de Holland Amerika Lijn en is industrieel erfgoed. Op de Wilhelminapier was voor de tweede wereldoorlog het hoofdkantoor van de HAL gevestigd en stonden hier vele loodsen. Veel van deze loodsen werden in 1940 verwoest. Na de oorlog in 1946 werd hier voor transatlantische passagiers een vertrekhal gebouwd door Brinkman, Van den Broek en Bakema.

Het gebouw bestaat uit een betonconstructie van zes schaaldaken. De zijgevels zijn geheel voorzien van glas. De Cruise terminal is nog steeds in gebruik wanneer grote passagiersschepen Rotterdam bezoeken en aanmeren aan de Wilhelminakade. Verder is er een cafe/restaurant gevestigd.


We vervolgen onze weg langs de Wilhelminakade. Aan de linkerzijde passeren we het voormalige werkplaatsengebouw Las Palmas van de Holland-Amerikalijn.

las palmas

las palmas-2

Het ontwerp was van bureua Van de Broek en Bakema en werd in 1953 voltooid als laatste project van de wederopbouw van het HAL-complex.  Aan de achterzijde van het gebouw is  het restaurant Las Palmas gevestigd. Boven op het gebouw liet projectontwikkelaar OVG voor zichzelf een ellipsvormig kantoor bouwen. Het gebouw “Penthouse” genoemd, zweeft boven het Las Palmas gebouw en wordt omhoog gehouden door stalen pilaren. De ronde einden van het kantoorgebouw contrasteren opzettelijk met de rechthoekige ontwerpen in de omgeving.


We gaan verder en lopen links om het Palmas gebouw tot aan de Otto Rechlinweg. Wanneer we rechtuit kijken zien we de New Orleans naar een ontwerp van de Portugese architect Alvara Siza.

new orleans-2

new orleans-3new orleans

Ofschoon de Wilhelminapier qua oppervlakte niet zo groot is, staan aan de zuidzijde hiervan reeds vijf woontorens tussen Montevideo en het Nieuwe Luxor, waarvan de New Orleans er één is  De New Orleans is het op één na hoogste gebouw van Nederland en de hoogste woontoren van Nederland.


Als we naar rechts kijken zien we de Montevideo, die bij het gereed komen in 2005 het hoogste gebouw van Nederland was. Het ontwerp van de Montevideo is van architect Francine Houben van Mecanoo Architecten uit Delft, en heeft zich laten inspireren door de klassieke woonwolkenkrabbers uit New York. De naam Montevideo verwijst naar de vele pakhuizen die hier in vroege tijden stonden die namen droegen van steden waar Rotterdam handel mee dreef.

montevideo

montevideo-4montevideo-2montevideo-3

Het gebouw bestaat uit verschillende bouwdelen en daarmee verbonden verschillende woningtypes. De appartementen zijn niet gelijkvloers maar lijken meer op gestapelde herenhuizen en hebben standaard allerlei voorzieningen en services. De bewoners kunnen gebruik maken van een gemeenschappelijk terras,  een healthclub met zwembad, fitness en sauna. Op het dak van de toren is een negen meter hoge letter M geplaatst, die het gebouw niet alleen bekroont maar tevens dienst doet als windvaan.


We gaan naar rechts en lopen naar links om Hotel New York heen en komen zo aan de voorzijde van het voormalige hoofdkantoor van de Hollaand Amerika Lijn. Sinds 1992 is hier Hotel New York gevestigd.

hotel new york

hotel new york-4hotel new york-5hotel new york-2hotel new york-3

Een korte geschiedenis. In 1901 liet de HAL naar een ontwerp van de architecten Müller en Drooglever Fortuyn hier het kantoor bouwen. Alleen de noordgevel is nog van het oorspronkelijke gebouw. In 1908 kregen beide architecten samen met Van der Tak opdracht aan de oostzijde magazijnruimten te ontwerpen. De noordgevel werd in 1916 gewijzigd waarbij tevens de toren met klok werd gebouwd. De zuidgevel volgde in 1918 waarbij de toren met windroos tot stand kwam. In 1920 werd de westfront van het gebouw aangepakt. Niet alleen aan het exterieur van het gebouw maar ook het interieur is veel aandacht besteed.


Links van Hotel New York staat het gebouw van Foster and Partners, het World Port Center.

World port center

World port center-4World port center-2

ING Vastgoed Ontwikkeling bv was de opdrachtgever voor de bouw van het World Port Center.  De bouwsom bedroeg fl. 100.000.000. Het Gemeentelijk Havenbedrijf heeft het grootste deel van het World Port Center in gebruik, etage 2 t/m 19. Eneco Energie huurt etages 25 t/m 28 en de etages daar boven, 29 t/m 32,  worden gehuurt door Confi Business and conference centers. Op de bovenste etages van het gebouw is een calamiteiten coördinatiecentrum ingericht. Op de 1e etage is onder meer het Argentijnse restaurant Gaucho’s gevestigd.


We zijn deze wandeling door Rotterdam via de Erasmusbrug de Maas overgestoken. Rechts van Hotel New York ligt de aanlegsteiger van de watertaxi.

watertaxi

watertaxi-4watertaxi-2

In den vroege tijden hadden de 19e eeuwse hotels koetsjes met een vaste koerier. In een later stadium een limousine met chauffeur, Hotel New York heeft een watertaxi met schipper!

Het water als verbinding, zoals ooit, zoals nu, zoals morgen.  Een gebouw dat ooit begon als kantoor, transformeerde als symbool, vergeten, maar vervolgens opnieuw getransformeerd tot symbool.

De Rotterdamse watertaxi heeft een uitgebreide vloot van taxi’s en een groot netwerk van opstapplaatsen. Er is een veerdienst tussen Hotel New York, de Veerhaven en de Leuvehaven.

We nemen de watertaxi om wederom de Maas over te steken naar de Veerhaven.

Het vervolg van de wandeling “Rotterdam te voet” kun je lezen en bekijken in het derde en laatste deel van deze serie.

In deze serie Rotterdam te voet zijn verschenen:

Rotterdam te voet; deel 1

Rotterdam te voet; deel 3