Categorie archief: Foto-uitrusting

Benro TMA37AL


Onlangs heb ik een tripod aangeschaft. Tussen de gedachte een tripod aan te schaffen en het moment waarop deze wordt thuisbezorgd zitten vaak enige weken. Het is een proces van selecteren, reviews lezen en bekijken op youtube, vergelijken en tenslotte kopen.
De Benro TMA37AL, waarbij de letters “AL” het materiaal (aluminium) van de statiefpoten aanduidt.
De specificaties van het statief:

Volledig statief
Het statief heeft 3 pootsecties die stevig en zeker niet te dun zijn uitgevoerd. De diameter van de 1e poot-sectie (bevindt zich direct onder de statiefkop) is 32,4 mm, de tweede en middelste poot-sectie heeft een diameter van 28,5mm en de diameter van de laatste poot-sectie heeft een diameter van 25,2mm.
Eén pootsectie is omgeven door een dikke foamgrip die goed in de hand ligt. Deze foamgrip is zeker geen overbodige luxe. Ik had een oudere tripod van metaal zonder foamgrip en deze vaker gebruikt bij kouder weer. Het aantrekken van een handschoen was dan zeker wel nodig doordat het metaal de kou absorbeerde.

De maximale belasting van het statief is 16 Kilo. Uiteraard komt mijn camera (Nikon D7500) met objectief zeker niet aan dit gewicht maar was voor mij wel een reden tot aankoop daar het dan zeker geen wankel statief zou kunnen zijn.
De maximale hoogte van het statief zonder de middenkolom is 150cm, bij gebruik van de middenkolom wordt deze maximale hoogte verlengd naar 179cm. Een bijzonderheid van dit statief is dat de minimale hoogte slechts 41 cm is.

Kortste werkhoogte 2
Voor mij een groot voordeel is dat de 3 statiefpoten onafhankelijk van elkaar kunnen worden uitgeklapt. Door een vergrendeling op de drie statiefpoten uit te schakelen kunnen deze bijna haaks op de middenkolom worden geplaatst. Het afgebeelde balhoofd op de foto is een optie en wordt niet standaard meegeleverd.

Kortste werkhoogte

Om deze laag bij de grond positie te bewerkstelligen wordt als accessoire een tweede korte middenkolom bijgevoegd.

Korte middenzuil
Het totale gewicht van dit statief (2360 gram) is niet licht te noemen, maar eenmaal in gebruik staat het statief als een huis.
Tot zover de specificaties. Deze zijn theoretisch en nu de praktijk.
Ik was in het bezit van een statief (Cullmann), dus waarom een nieuwe. De poten van dit statief waren van metaal, gevormd in een U vorm en niet makkelijk mee te werken. Dus nam je het statief liever niet mee als wel.

De poten van het Benro statief zijn rond, liggen door de ruimere diameter makkelijk in de hand, de poten zijn onafhankelijk van elkaar uitklapbaar wat vooral bij een ongelijke ondergrond makkelijker is. Het geheel voelt als een stabiel statief.
Zoals al eerder vermeld bestaan de poten van het statief uit 3 secties, welke door een

draaivergrendeling

twistlock met slechts een kwartslag zijn vast en los te draaien.
Zijn de drie poten gespreid en het statief wordt opgetild, blijven de poten in dezelfde stand staan.
Het statief wordt geleverd met rubberen voetjes en spikes, het geheel zit in een kwalitatief goede draagtas.

Statief met toebehoren
Aan de lange middenkolom zit aan de onderzijde een haak om eventueel een fototas te hangen voor nog meer stabiliteit van het statief.
Het grote voordeel van dit statief is de hoge werkhoogte, zelfs met de middenkolom op zijn laagste punt. Inclusief balhoofd en camera op het statief gemonteerd kan ik (lichaamslengte 1,83 meter) met gestrekte rug op mijn LCD scherm kijken.

Ik heb de tijd genomen om een definitief besluit omtrent de aankoop van dit statief te volbrengen, maar in het gebruik geeft het voldoening en weet ik zeker dat ik een goede aankoop heb gedaan waar ik nog vele jaren plezier van zal hebben.

Aankoop van mijn monopod


Onlangs heb ik een monopod of éénbeenstatief gekocht.
Wat waren mijn motieven om tot de aankoop van het éénbeenstatief te komen, en waar heb ik op gelet.
Vooral bij het fotograferen met mijn 70-300mm zoomobjectief in de uiterste stand (300mm) bemerkte ik toch wel dat een lichte bewegingsonscherpte er voor zorgde dat de gemaakte foto in de prullenbak verdween.
Uiteraard weet ik dat bij het fotograferen met een telelens of zoomobjectief je sluitertijd minimaal 1.0 x gebruikte brandpuntsafstand in mm moet zijn. Maar toch kom je daar niet altijd aan qua diafragma/iso-instelling, in het heetst van de strijd let je er niet op, kortom er zijn meerdere redenen omtrent het nalaten van deze regel.
Een statief brengt in dit soort gevallen een uitkomst, een goede vastigheid en stabiliteit zeg maar.

Maar het statief is weer groot, een extra onderdeel in je uitrusting om mee te dragen, en het werkt vertragend en je bent minder vrij in die gevallen dat je varieert in opname stand, houding, hoogte, kortom je bent minder variabel in je bewegingen, en vooral bij opnamen welke wat meer reactie snelheid vereisen is het gebruik van een statief voor mij minder positief.
Ik weet je hebt de Carbonfiber statieven, licht in gewicht, maar in de wat hogere draagkracht eisen kom je toch op een aardige prijs.
Alternatief in dit alles is de monopod of éénbeenstatief.
Waar heb ik op gelet, wat waren mijn selectie punten die tot het bewuste statief hebben geleid.
– Budget was het eerste punt; Een statief beneden de €80,00.
– De maximale gebruikshoogte; mijn eis was minimaal 170cm.
– Draagvermogen; minimaal 5 kilo. Het gewicht van mijn dslr + zoomlens is minder     maar de stevigheid van het statief is toch gebaseerd op het maximale draagvermogen.
– Aantal pootsecties; minimaal 4.
– Klemvergrendeling; werkt naar mijn idee sneller en makkelijker dan de draaivergrendeling.
– Merk; geen voorkeur.
Dit alles bracht mij tenslotte op de: Benro Adventure Monopod MAD49A.
Kenmerken van de Benro Adventure MAD49A
– Prijs €69,00;
– Makkelijk in hoogte aan te passen door de klemvergrendeling;
– Voorzien van rubberen voet voor extra grip;
– Draagvermogen van 18 kilogram;
– Maximale hoogte van 191 centimeter;
– Aantal pootsecties 5;

Kortom een monopod die aan al mijn eisen voldeed. Het handvat van het statief, onder de camera is breed in diameter, dus ligt goed in de hand en is voorzien van schuimrubber voor een betere grip. Het statief is makkelijk aan mijn rugzak (Lowepro Pro-tactic 450AW) te bevestigen.
Ik heb het statief reeds in de praktijk gebruikt en het bevalt prima. Meer stabiliteit tijdens het fotograferen, het op hoogte brengen van het statief werkt vlot, dus een goede investering.

Michel Jansen – micheljansenfotografie

Zonnekap: zin of onzin?


Heeft het gebruik van een zonnekap zin?

Het eerste en belangrijkste doel van de lenskap is het verminderen of voorkomen van lens flare.
Lens flare ontstaat in de lens, doordat licht onder een bepaalde hoek op het glasoppervlak van je lenzen valt en…….daar gaan we wat verder op in.
In de meeste artikelen die ik heb gelezen wordt er verteld wat lens flare is maar wordt niet verklaard hoe het werkelijk ontstaat.
Wanneer licht op een lens invalt, zal het licht door de lens worden gebroken. Er treedt een convergentie van de lichtstraal op door de optische werking van deze lens.
Een klein deel van het licht zal volgens de wet van Snellius, hoek van inval is hoek van uitval terugkaatsen. Echter onder een bepaalde hoek van inval zal er geen reflectie optreden in de vorm van hoek van uitval, maar ondergaat dit licht een zodanige deviatie of breking dat het licht de lens binnentreedt. Deze lichtstralen zullen niet deelnemen aan de vorming van het onderwerp op de sensor, maar een eigen lichtweg afleggen door de lenzen, je zou het kunnen formuleren als spooklicht.

Deze lensflare zal zich manifesteren als ronde wazige gekleurde dots, of als een vermindering van het contrast.

Bovenstaande foto gemaakt bij het kasteel van Rhoon vertoont ook lensflare, echter hierbij is bewust tegen de zon in gefotografeert om met gebruikmaking van een klein diafragma (22) diffractie te veroorzaken. Echter speelt ook hier lens flare op.
De kans op lens flare of zoals bij de onderste foto een vermindering van het contrast door lichtzweem, is het grootst bij scheef invallende lichtbundels en juist hierbij is het gebruik van de zonnekap zeker gewenst.

Een bijkomstig voordeel van de zonnekap is bescherming van de voorste lens van je objectief. Uiteraard is dit in beperkte mate, echter kan dit wel eens ter voorkoming van een beschadiging van het voorste lensvlak van het objectief leiden vooral bij grotere obstakels die onder een hoek voorbij schuiven.

Twee vormen van zonnekap.

Over het algemeen zien we twee verschillende vormen van zonnekap:
De Petal of ook wel Tulip;
De Tube of buiszonnekap.

 

nikon-accessoires-hb-29-zonnekap-voor-de-nikon-afPetal of Tulip zonnekap

 

 

nikon_hb47_zonnekap_nihb471Tube of buiszonnekap.

 

De tulip zonnekap zien we over het algemeen bij groothoeklenzen. Doordat de sensor in de camera rechthoekig is en daardoor in de horizontale richting een wijder beeldveld heeft als in verticale richting, zal hierbij ook de vorm van de zonnekap moeten worden aangepast. Plaatsen we een buiszonnekap op een groothoek hebben we kans dat:
a) in horizontale richting de zonnekap deel gaat uitmaken van het beeld op de sensor;
b)indien we dit willen voorkomen door de lengte van de tube te verkorten de zonnekap in wezen zijn doel voorbij streeft en een sterk verminderde functie en werking zal hebben.

De buiszonnekap zien we daarentegen over het algemeen bij telelenzen.

Zonnekappen zijn dus over het algemeen lensspecifiek. Vaak zien we dat bij de aankoop van een lens een bijbehorende zonnekap als accessoire wordt aangeboden.

Naar mijn idee heeft de zonnekap dus wel degelijk zin.

Witbalans


Het bepalen van de Witbalans.

Weer zo’n uitgebreid technisch artikel vol bla bla bla over witbalans, vraag je je wellicht af bij het lezen van de koptekst. Hier kan ik kort en krachtig een uitsluitsel over doen: “Nee”!
Met betrekking tot Witbalans en wat het precies is en inhoud, wat het doet of eventueel niet doet, daar staan genoeg artikelen over geschreven op het internet. Fotografeer je trouwens in Jpeg dan kun je het artikel lezen maar heeft het geen invloed op jouw foto’s. Jpeg bestanden worden door de camera zelf bewerkt en zijn dus kant en klaar. Echter fotografeer je, net zoals ik, in Raw dan zou dit artikel je tijdens het bewerken van je ruwe beelden werk besparen.
Vooraf, op de place to be als ik het zo mag uitdrukken begon ik in het verleden mijn fotoshoot met het maken van een ijkfoto van mijn grijskaart, waarmee ik later bij het bewerken mijn juiste witbalans kon instellen. Echter was dit een vervelend en min of meer tijdrovend iets, alvorens ik mijn ruwe Raw beelden kon bewerken en omzetten naar Jpeg bestanden.
Een oplettende lezer zal al gemerkt hebben dat ik in de verleden tijd spreek. Want de grijskaart heb ik nog wel, maar min of meer als …
Regelmatig surf ik nog wel eens op het internet zoekende naar interessante artikelen betreffende fotografie. Naast artikelen die leuk zijn om te lezen of meer zijn geschreven voor de pro-fotografen, zijn er ook artikelen die voor de amateur-fotograaf een verandering in zijn denken en doen veroorzaken. En zo ook dit artikel.
Het ging hier over de Expodisc 2.0. Wat is dat?? hoor ik je denken.
Wel lees en huiver: met de expodisc 2.0 bepaal je op een kinderlijk eenvoudige manier, direct ( in tegenstelling tot de grijskaart welke dit indirect doet) de juiste witbalans onder iedere lichtomstandigheid.
expodisc-2-0-witbalans-filter-77mm
Ik gebruik de expodisc nu ongeveer een half jaar, en moest ik voorheen altijd de witbalans dmv de gemaakte foto van de grijskaart in Lightroom instellen, is dit nu de instelling die ik bij voorbaat over sla en de instelling laat staan op: als opname. Onder andere te koop bij cameranu.nl.
De expodisc 2.0 werkt echt.

Maar nu, hoe de Expodisc te gebruiken. De disc is leverbaar in twee filtermaten namelijk 77mm en 82mm rond.  De filtermaten van je objectieven zijn uiteraard verschillend maar geen probleem. Kijk wat je grootste objectief-filtermaat is en pas hier de diameter van de expodisc op aan. Deze kan namelijk ook voor je lens gehouden worden waarbij wel gelet dient te worden op het feit dat de expodisc de volledige diameter van je objectief bedekt.

De handelswijze voor de Nikon:

Ga naar menu, kies opname-menu en vervolgens rechts naar witbalans. Klik op oke waarbij de je handmatige voorinstelling ziet staan. Open deze en kies “Meten” door op “oke” te drukken. Hierna vraagt de camera of de bestaande gegevens mogen worden overschreven en bevestig dit met “ja” door op “oke” te drukken. Plaats de Expodisc voor de lens, richt op de lichtbron welke je voorwerp verlicht en druk af. De camera leest de gegevens en slaat deze op. De witbalans voor deze sessie is opgeslagen. Veranderen de lichtomstandigheden omdat je bijvoorbeeld foto’s gaat maken met kunstlicht, herhaal dan bovenstaande handelingen en de witbalans is dan voor die lichtbron ingesteld. Het bespaart zoveel tijd tijdens het bewerken van de foto’s daar de witbalans al reeds is ingesteld. Kinderlijk eenvoudig, maar het werkt perfect.

 

De SD Geheugenkaartjes


Bij het gebruik van een nieuwe SD geheugenkaart proberen we deze zo vol mogelijk met onze gemaakte afbeeldingen te krijgen. Maar is dit wel aan te raden? Het antwoordt op deze vraag is kort en bondig: Nee!!
Vooral bij het fotograferen in RAW kunnen we weleens voor nare verrassingen komen te staan.
We zijn zuinig op onze camera en lenzen, althans daar ga ik van uit en voor mij zelf sprekend. Maar hoe gaan we om met die kleine plastic plaatjes, de SD geheugenkaart, in onze camera.
De kaartjes heb je in verschillende grootte qua opslag, van 8gb, 16gb, 32gb, 64gb, 128gb en zelfs 256gb. Het voordeel van de laatste drie kaartjes is het grote aantal opnamen wat je er op kwijt kunt. Echter zit er ook een zeer groot nadeel aan deze grote opslag wat ik zelf aan den lijve heb ondervonden. Wanneer er iets met je geheugenkaartje gebeurt, in mijn geval een virus door een externe oorzaak, ben je in één keer een groot aantal foto’s definitief kwijt. Zelf gebruik ik tegenwoordig kaartjes van 16 GB waar ongeveer zo’n 450 raw bestanden op kunnen.

RAW bestanden zijn in vergelijking tot JPEG bestanden groter en nemen dus meer ruimte in op de geheugenkaart. Wanneer je geheugenkaartje bijna vol is, zullen die laatste paar opnamen door de camera met passen en meten op de geheugenkaart worden gepropt. Dit kan leiden tot beschadiging van de fotobestanden en kaartvergrendeling. Geeft de camera aan dat er nog tien opnamen gemaakt kunnen worden, wees dan niet te zuinig maar verwissel de kaart en voorkom zo dat je gemaakte fotobestanden beschadigd raken.

Wanneer de geheugenkaart vol is en je hier een backup van hebt gemaakt op een externe schijf kun je de gemaakte fotobestanden op de SD geheugenkaart verwijderen. Beter is echter de SD geheugenkaart te formatteren in de camera welke je op dat moment gebruikt. Bij het verwijderen van de foto’s verwijder je inderdaad de op de SD kaart staande fotobestanden, meer niet. Echter bij het formatteren verwijder je niet alleen de foto’s maar herstel je ook de systeemstructuur van de kaart.

Het zal u wellicht wel eens gebeuren, je maakt een aantal opnamen, maar bij foto 4 ziet u bij de beeldweergave in het LCD scherm dat de foto niet naar wens is. Je verwijdert de foto van de geheugenkaart met de camera en maakt een andere foto. Op zich niets mis mee toch? Je hebt in mijn voorbeeld foto 4 verwijdert, maar door een volgende foto te maken, zal de camera de ruimte welke foto 4 in beslag nam op de kaart terugvullen (“back filling”). Op zich is er niets aan de hand en kan deze werkwijze geen schadelijke gevolgen hebben, tot op het moment dat je geheugenkaart beschadigd raakt, en om je foto’s te redden, deze op de een of andere manier wil herstellen. Op dat moment kan de “back filling” de reden zijn dat je foto’s niet meer gered kunnen worden.

Wanneer u de geheugenkaart in uw camera wilt verwijderen, schakel dan eerst de camera uit. Wanneer de camera bezig is de beelden op de geheugenkaart te schrijven zal veelal het led lampje branden. Zet tijdens dit proces de camera nooit uit of verwijder nooit de geheugenkaart uit de camera tijdens het schrijven. Dit kan beschadigingen aan de geheugenkaart veroorzaken.

Micheljansenfotografie.

De Tas


Wanneer ik met mijn fotocamera op pad ga, is mijn foto-uitrusting over het algemeen niet beperkt tot alleen een camera. Al gauw heb ik naast mijn camera, een supergroothoek (10-20mm), een zoomlens in het middenbereik (17-70mm) en een zoomlens in het grotere bereik qua brandpuntsafstand (70-300mm) bij me. Deze vaste uitrusting eventueel aangevuld met een macrolens (85mm), externe flitser, en nog wat kleine dingetjes in de vorm van reinigingssetje voor de lenzen, reserve accu’s, reserve geheugenkaartjes en nog wat van dat kleine spul, zijn bij elkaar toch een tas vol.
Een tas vol, maar wat voor tas?
Een rugtas, een schoudertas, of een slingbag. Welke moet ik kiezen.

De rugtas.
lowepro-protactic-450-aw-black

Rugtassen zijn er in vele soorten en maten. Het laden van de rugtas kan per model verschillend zijn. Er zijn uitvoeringen waarbij je de tas door middel van een rits aan de voorzijde opent waarna camera en accessoires toegankelijk zijn, bij andere uitvoeringen zit er ook een rits aan de zijkant zodat na enig oefenen de camera uit de tas gepakt kan worden zonder dat de tas van de rug genomen hoeft te worden. Maar in het algemeen zit de rits aan de rugzijde, met als voordeel dat anderen dan jijzelf geen toegang hebben tot je foto uitrusting, maar tegelijkertijd met het nadeel dat indien je de camera en/of lenzen wilt pakken je de tas af zal moeten doen. Hierbij moet deze dan veelal op de grond worden neergezet.

Het draagcomfort van dit type tassen is goed, mits goed afgesteld. Als de tas dicht tegen de rug gedragen wordt kan dit flink wat zweet (en dus minder draagcomfort) veroorzaken. Speciale ademende materialen kunnen dit verbeteren maar er zijn ook tassen waarbij het frame dusdanig geconstrueerd is dat er een luchtstroom tussen de rug en tas aanwezig blijft en hierdoor veel minder zweetvorming zal optreden.
Over het algemeen is het nadeel van dit soort tassen dat je niet even snel je camera kan pakken of belangrijker nog, niet even snel van lens kan wisselen.

Schoudertas.
224502

Wil je snel uit je tas kunnen werken, camera pakken en lenzen verwisselen tijdens het fotograferen door, dan kom je al gauw uit op de schoudertas. Snelle toegang maar zeker ook belangrijk schoudertassen blijven beter binnen je zicht, en beschikken vaak uitsluitend over een opening aan de bovenzijde, waardoor er niet gauw spullen uit zullen vallen.
Nadeel van dit soort tassen is het draagcomfort. Gezien de grotere omvang en dus inhoud van de tassen kan het gewicht behoorlijk toenemen. Ondanks voorzieningen als padding in de schouderband kan het gewicht na een paar uur wandelen toch zeer duidelijk merkbaar worden in de vorm van schouder- of rugpijn

Slingshots of slingbags.
lowepro-slingshot-202-aw-black

Slingtassen lijken in eerste instantie veel op rugtassen, een van de verschillen is dat er meestal maar een enkele draagriem aanwezig is. Er zijn echter ook slingtassen welke met een extra te monteren schouderband komen waardoor deze tas alsnog als normale rugtas te dragen is.Normaal gesproken zal de draagband diagonaal over de schouder gedragen worden met de tas zelf op de rug. Indien iets uit de tas gepakt moet worden, kan deze naar voren geschoven worden zodat de tas als het ware als een soort heuptas voor je buik komt te hangen. De tas kan op dat moment vanaf de bovenkant opengemaakt worden. Groot voordeel hierbij is dat de tas dus niet afgenomen hoeft te worden en dus ook niet op de (vieze of natte) grond hoeft te worden gezet.
De paraatheid van de camera bij deze tassen zal iets toenemen naarmate meer gewenning optreedt maar zeer snel reageren zal er toch niet in zitten. In dit opzicht zitten deze tassen een beetje tussen de rug- en heuptassen in.
Hoewel de slingtas een aantal voordelen heeft, blijft het wel een feit dat het gewicht toch over slechts een enkele band over de schouder rust. Voor kortere trips zal dit over het algemeen geen probleem zijn maar bij langere uitstapjes kan dit een rol gaan spelen. Ook het naar voren schuiven en weer terug kan afhankelijk van de kleding onder de tas soms als lastig ervaren worden.

Zelf gebruik ik een schoudertas, de Lowepro Stealth Reporter D400 AW. Qua draagcomfort niet zo prettig als een rugtas, maar met betrekking tot de toegang tot de tas (alleen voor de fotograaf) vele malen sneller dan een rugtas of slingshot. Meerdere malen heb ik gekeken naar een rugtas maar het nadeel hierbij is en blijft de onhandige en minder snelle toegang tot je lenzen.
Met betrekking tot de slingshots en de demonstratie video’s hieromtrent valt mij op dat dit soort tassen veelal worden gedemonstreert als de persoon de camera uit de tas pakt waardoor het principe van dit soort tassen makkelijk lijkt. Maar nu als de camera al reeds om je nek hangt en je een lens wilt wisselen. Gaat dit dan net zo makkelijk of krijgen camera en tas een conflict.
Ik hou het voorlopig maar bij mij schoudertas met zijn voor mij vele voordelen.