Alle berichten door micheljansenfotografie

Ik ben Michel Jansen en fotografie is voor mij meer dan alleen foto’s maken. Ooit begonnen met een praktica Super TL analoge spiegelreflexcamera welke jaren later werd vervangen door de Fujica ST901 en Fujica AZ-1. Met deze laatste heb ik vele jaren gefotografeerd. Rond 2004 kocht ik de Konica Minolta Dimage Z3, een digitale systeemcamera, met nieuwe mogelijkheden en een geheel ander denken qua opslag van je foto’s. Met het verstrijken der jaren kwam het spiegelreflexvirus meer en meer naar boven, en eind 2013 begon voor mij een hernieuwd begin in de digitale fotografie met de aankoop van de Nikon D5200 DSLR en het fotobewerkings- programma Adobe Lightroom. Niet alleen het foto’s maken maar ook het foto-bewerken gaf mijn hobby een nieuwe dimensie. Mijn interesse ligt vooral in de architectuur- en macro fotografie, welke vooral toegespitst op het architectuur gedeelte, in mijn woonplaats Rotterdam goed tot uiting komt. Michel Jansen. MichelJansen©Fotografie

ND Filters Spijkenissebrug


Je hebt een mooie fotoshoot in gedachten waarbij ik gebruik wil maken van twee ND filters, namenlijk een 10 stopper en een 6 stopper gecombineerd en bevestigd op mijn Nikon 18-140mm objectief en mijn nieuwe 10 stopper ND filter op mijn sigma 10-20mm objectief. Dus de plannen zijn groots. En mijn camera gemonteerd op mijn nieuwe Benro tripod statief. Wat zou er dus mis kunnen gaan?

Alles!

Heb je ook wel eens zo fotoshoot gehad waarbij een foto maken niet wil lukken, er niets of weinig lukt en des te meer fout gaat. En je blijft proberen en op een gegeven moment in een virtuele spiegel moet kijken en tegen jezelf zeggen: “Michel ga lekker naar huis want dit wordt niets”. En vooral als je thuis druk bent met klussen en geen tijd hebt om er eigenlijk met de camera op uit te gaan, en dan toch de beslissing hebt genomen een middagje fotograferen in te plannen, dan smaakt de appel spreekwoordelijk nog zuurder.

De meeste foto’s verdwijnen in het ronde archief, ofwel de prullenbak. Maar dan toch zijn er een paar foto’s waarvan je denkt: Yes toch nog iets!!

Vibration Reduction en meer.


In dit artikel wil ik het graag hebben over de onscherpte van het beeld als gevolg van camera trilling welke ten grondslag ligt aan een te langzame sluitersnelheid en een minder vaste hand van fotograferen. Vooral bij het gebruik van objectieven met een langere brandpuntsafstand kan dit zich voordoen. Uiteraard is dit per persoon verschillend. Even ter verduidelijking, het gaat hierbij dus om het niet stil kunnen houden van de camera tijdens de belichting van de foto. Een externe oorzaak. Dit in tegenstelling tot een interne oorzaak waarover later meer.
Veel objectieven beschikken over een zogenaamde “VR” instelling (bij Nikon) om deze beeldonscherpte te voorkomen. Maar hoe werkt dit?
De onscherpte van het beeld wordt veroorzaakt door een kleine beweging of trilling van het objectief. Ik zeg hier met nadruk objectief en niet camera, daar het VR systeem zich in het objectief bevindt. Uiteraard zijn objectief en camera met elkaar verbonden.
Deze hoeveelheid cameratrilling of hoeksnelheid wordt gemeten door twee sensoren waarbij
sensor 1 de verticale bewegingen detecteert “pitching” en een tweede sensor de horizontale bewegingen meet “yawing”. Diagonale bewegingen van het objectief worden door beide sensoren als een resultante in horizontale en verticale bewegingen geregistreerd.
Deze gemeten gegevens met betrekking tot de hoeksnelheid worden naar een micro-computer gestuurd die in de lens is ingebouwd. Waarop deze mirco-computer de benodigde tegengestelde lensbeweging berekend om de verticale als wel de horizontale bewegingen te compenseren en uit te voeren.

image-1

Deze compensatie wordt uitgevoerd door twee “VCM’s” (Voice Coil Motors). Deze tegengestelde lensbeweging wordt geregeld door de elektrische stroom in het magnetische veld van de beide VCM’s.
Deze compensatie wordt bij de meeste VR lenzen geactiveerd door de ontspanknop lichtjes in te drukken. Uiteraard is dit een summiere beschrijving betreffende wat zich allemaal afspeelt tijdens dit proces.
In het algemeen wordt gesproken en gezegd om de VR instelling uit te zetten indien de camera op een statief wordt geplaatst. Tijdens de research omtrent informatie rondom dit artikel stuitte ik op een wirwar van informatie of de VR nu wel of niet uitgeschakeld moet worden.
In het begin van dit artikel schreef ik over een externe en interne oorzaak van onscherpte door het niet stil kunnen houden van objectief en camera.
Welke is deze interne oorzaak?
Het licht afkomstig van het beeld wat wij willen fotograferen treedt door de lens en wordt via een spiegel, geplaatst in de camera onder een hoek van 45 graden en via een prisma naar de zoeker van de camera getransporteerd. Bij het maken van de foto klapt de spiegel op, de sluiter opent zich om vervolgens de sensor te belichten.
Het algemene advies luidt: indien de camera op een statief wordt geplaatst, VR instelling uitzetten.
De camera staat stabiel en wanneer we de VR instelling aan zouden laten staan, zou dit kunnen leiden tot een onscherpte doordat de VR zou kunnen reageren en dus compenseren op een trilling die er niet is. En deze compensatie zou dan een onscherpte teweeg brengen.
Terug naar de spiegel, of specifieker omschreven, het opklappen van de spiegel. Dit zou een bewegingsonscherpte kunnen veroorzaken welke schijnbaar niet door het VR systeem kan worden gedetecteerd.
Hoe is dit opklappen van de spiegel dan te ondervangen?
In het menu van de camera bevindt zich een instelling, de vertragingsstand. Hierbij kunnen we door middel van een vertraging van 1, 2 of drie seconden de spiegel laten opklappen waarna de sluiter zich pas na de ingestelde vertraging opent en de sensor belicht. En zo omzeilen we dus de eventuele bewegingsonscherpte veroorzaakt door het opklappen van de spiegel.
Samenvattend kunnen we dus vaststellen dat de VR stand is ter voorkoming van onscherpte door beweging van de fotograaf zelf tijdens het maken van de foto vooral bij gebruik van telelenzen, en de vertragingsstand welke een instelling is die we gebruiken bij langere sluitertijden en de camera op een statief is geplaatst.
Het uitzetten van de VR stand bij het gebruik van de camera op een statief is geen wet, wellicht een regel die je naar eigen inzicht kan uitvoeren. Of het laten aan staan van de VR instelling bij gebruik van statief een nadelig effect op eventuele bewegingsonscherpte geeft is niet bewezen, althans ik heb er geen artikelen over gevonden, echter wordt veronderstelt. Ik heb zelfs een artikel gelezen waarin wordt vermeld dat de onscherpte ontstaan door het opklappen van de spiegel in de moderne objectieven wel door de VR instelling wordt gecompenseerd wat dus een indicatie zou zijn de VR aan te laten staan bij het gebruik van camera op statief.

Michel Jansen, micheljansenfotografie.

Full frame – APS-C op een andere manier bekeken.


Full frame sensor en APS-C sensor,

In dit artikel wil ik geen vergelijkingen gaan maken tussen het kwaliteitsverschil met betrekking tot een full frame en APS-C sensor. Dit is al veelvuldig gedaan in geschreven artikelen en/of video’s op Youtube.
Ik wil beide sensor afmetingen op een geheel andere manier vergelijken en dan niet met betrekking tot de directe gevolgen in het verschil in afmeting, maar de indirecte gevolgen op de grootte beeldvlak foto/ brandpuntsafstand/ en ISO instelling.
Het formaat van de fullframe sensor is 35.9mm x 23,9mm.
Het formaat van de (Nikon) APS-C sensor is 23.5mm x 15.6mm.
Wellicht heb je wel eens gehoord van de crop-factor. De cropfactor is een getal welke de verhouding aangeeft tussen de diagonaal (in inches) van de full frame sensor en de     APS-C sensor (van Nikon).
De diagonale afmeting van de full frame sensor is 1.70 inch;
De diagonale afmeting van de Nikon APS-C sensor is 1,13 inch.
Bij Nikon is deze cropfactor 1,52 afgerond 1,5. En deze cropfactor is het kardinale getal in de berekeningen die gaan volgen.

We maken met een fullframe camera een foto met een 50mm lens.
Plaatsen we deze 50mm lens op een APS-C camera dan wordt de beelduitsnede van de foto zodanig alsof het lijkt dat we fotograferen met een 50 x 1,5 = 75mm lens. Het onderwerp is dus groter, terwijl de totale beeldhoek wordt verkleind met een factor van 1,5.
Willen we nu een gelijke beelduitsnede en grootte van onderwerp hebben met de APS-C camera als bij de de full-frame camera het geval is, zullen we een 50 / 1,5 is 30mm lens (in de praktijk een 35mm lens) moeten gebruiken.
Dus een full-frame sensor met 50mm objectief geeft een (bijna) gelijke beeldhoek/beelduitsnede als de 35mm objectief op de APS-C sensor.

Als we de foto gemaakt met de full-frame camera met het 50mm objectief bekijken ten opzichte van de APS-C sensor met het 35mm objectief, zien we met betrekking tot de scherptediepte een mindere scherptediepte bij de full frame als bij de APS-C foto.
Scherptediepte is onder meer afhankelijk van de grootte van het diafragma. Willen we dus een gelijke scherptediepte krijgen met beide sensor formaten zullen we de diafragma-opening van het 35mm objectief op de APS-C sensor met een factor 1,5 moeten vergroten t.o.v. de 50mm op de full frame.
Hebben we een diafragma 4.0 gebruikt op de full frame dan zal het diafragma op de 35mm APS-C moeten worden vergroot met 4,0 / 1,5 = 2,6 (in de praktijk 2,8) om een zelfde scherptediepte te bereiken.
Dus willen we eenzelfde scherptediepte, verkregen met een full-frame camera met 50mm op F4.0 bereiken op een 35mm camera met APS-C sensor, zullen we de getalswaarde van het diafragma met een factor 1.5 moeten verlagen

Het diafragma hebben we vergroot van 4.0 naar 2.8 op de APS-C camera om een gelijke scherptediepte te bereiken als bij de 50mm full-frame camera, echter maken we nu met de APS-C camera een foto bij een gelijkblijvende sluitertijd, zien we een overbelichte foto.
Dit kunnen we compenseren door de …..inderdaad cropfactor, echter nu met een iets andere formule. De full-frame camera hadden we ingesteld op 400 ISO. Willen we nu een zelfde belichting hebben met de APS-C camera met het 35mm objectief, F2,6 dan wordt de iso instelling:

Iso / (cropfactor)kwadraat = 400 / (1.5×1.5) = Iso 180.

Dus willen we een ISO instelling van de Full frame camera omzetten naar een equivalente ISO instelling voor de APS-C camera om zo eenzelfde belichting te verkrijgen is deze te berekenen volgens bovenstaande formule.

Op deze manier hebben we, een foto gemaakt met een full frame camera
(sensor afmeting 35,9mm x 23,9mm) in gelijke grootte, scherptediepte en belichting gedupliceerd naar een APS-C camera (sensor afmeting 23.5mm x 15.6mm).

Bovenstaande theoretische benadering kunnen we op een eenvoudige manier in de praktijk toepassen. Echter gaat de theoretische benadering in de praktijk mank bij het gebruik van lichtgevoelige full frame objectieven. Gebruiken we een 105mm F1.4 objectief op de full frame, zou het diafragma op de APS-C camera moeten worden teruggebracht naar F0.9!! En daar loopt onze theoretische benadering in de praktijk spaak.

Tot zover deze geheel andere benaderingswijze/vergelijking tussen de full frame sensor en de APS-C sensor, welke ik overigens in een video tegenkwam op Youtube. Het leek mij weer eens een andere benadering van de eeuwige strijd tussen full-frame en APS-C sensoren echter nu op een vriendelijke wijze vergeleken.

Michel Jansen; micheljansenfotografie.

Monopod of Tripod


 

Onlangs had ik via een chatsessie een vraag van een mede amateurfotografe waarmee ik regelmatig praat, discuseer, maar ook advies geef over allerlei zaken die met fotografie van doen hebben.
De vraag betrof hier de aankoop van een monopod of tripod, het verschil tussen beide en waar zij specifiek meer aan zou hebben.
Beide, monopod en tripod, hebben hun gebruikers voordelen en nadelen. Persoonlijk maak ik afwisselend gebruik van beide.
monopod
De monopod is compacter en lichter van gewicht, makkelijker mee te nemen, of te bevestigen aan je rugzak, omdat deze slechts uit één poot bestaat, eventueel voorzien van een balhoofd.
De tripod is daarentegen zwaarder, minder compact omdat deze bestaat uit drie poten en een middenzuil. Qua lengte (ingeschoven) zullen beide niet veel voor elkaar onderdoen.
Echter de kernvraag is: Waar ga je de mono- of tripod voor gebruiken.
Een monopod dient als extra ondersteuning, en verhoogd daarmee de stabiliteit van je camera, vooral bij het gebruik van de grotere zoom- en telelenzen. Het kiezen van je compositie, de vrijheid qua camerastandpunt is beperkter dan het fotograferen uit de vrije hand maar is nog wel redelijk qua bewegingsvrijheid bij het gebruik van de monopod. Kernpunt blijft dat je de monopod altijd zelf zal moeten vasthouden. Kortom de monopod dient als extra steun bij het voorkomen van bewegingsonscherpte veroorzaakt door beweging van de camera.
tripod
De tripod geeft de fotograaf een vaste fundatie, een stevige en trillingsvrije compositie, een vast camerastandpunt. In die omstandigheden waarbij bewegingsonscherpte niet gewenst is, of dat het onmogelijk is de camera gedurende langere tijd stil te houden, gebruikt men de tripod. Met een goede tripod staat je camera als een huis.
Zowel de monopods als de tripods zijn te leveren in:
diverse materialen waaronder aluminium, carbon fiber en titanium;
een diversiteit in werkhoogten;
een reeks aan maximale belasting waaronder het statief gebruikt kan worden;
het gewicht van de mono-tripod zelf, dit uiteraard tevens afhankelijk van het materiaal;
maar ook een grote breedte in aanschafkosten.
Zelf heb ik onlangs een monopod en tripod aangeschaft van het merk Benro welke qua specificaties, handzaamheid, gebruiksgemak, maar ook zeker in prijs/kwaliteitsverhouding ver boven andere merken uitstak.

Michel Jansen
micheljansenfotografie
micheljansenfotografie@mail.com

ND Creations


De weersomstandigheden zijn slecht.
Het is druilerig, het regent, er staat een redelijk harde wind, de lucht is zo grijs als een muis, kortom ik blijf lekker binnen.
Ik heb een bepaalde foto in mijn hoofd om te maken waarin een tulp een een canvas schilderij wat aan de muur hangt de hoofdonderwerpen vormen, en waarbij mijn ND filter voor het benodigde effect moet gaan zorgen.
Dus dan ga je aan de slag, statief uitklappen, camera en benodigheden pakken en gaan met die banaan.
In tegenstelling tot de vorige fotoshoots met mijn ND filter gebruik ik nu een grote lensopening om de scherptediepte zo beperkt mogelijk te houden.
De werkwijze is min of meer gelijk dan bij de Zuiderpark Shoot.
Camera op “M” , beelduitsnede bepalen met zoomfunctie lens (18-140mm), scherpstellen op de tulp via Live-View, ND filter voordraaien, en dan doen we iets anders.
Op mijn smartphone heb ik een app van een stopwatch gedownload. Zodra de spiegel opklapt en de sluiter 2 seconden daarna, in de vertragingsstand instelling, opengaat klik ik op start van de stopwatch. Gedurende 15 of 20 seconden ongehinderd de belichting zijn werk laten doen maar daarna langzaam de scherpstelling veranderen voor het beoogde effect.
Iso 100 / 2200, diafragma 5.6, sluitertijd 20 / 30 seconden met B&W ND Filter.
Van de 40 gemaakte foto’s een selectie van 5 stuks.

ND Filter; Zuiderpark Rotterdam


Afgelopen maandag 21 januari 2019 weer een fotoshoot met ND filter gemaakt.
De foto’s zijn gemaakt met een 30 seconden belichtingstijd, diafragma rond de 16 – 22 en de iso ditmaal laag ingesteld, iso 50.
Dus op pad met statief en extra accu, want het fotograferen in live-view vreet stroom.
Het werken met het ND filter heeft een geheel andere systematiek dan wanneer je normaal foto’s maakt. De handelingen die je per foto moet doen zijn meer. Om je een idee te geven:
Allereerst fotografeer ik via het LCD scherm.
-Het ND filter zit nog niet voor de lens;
-Stabilisatie is uitgeschakeld;
-Camera ingesteld in vertragingsstand opklappen spiegel;
-Ik bepaal de compositie met de instelling diafragmavoorkeuze echter nog met open diafragma;
-Is de compositie bepaald, draai ik mij diafragma naar de gewenste opening die ik met gebruik van het ND filter zou instellen en maak een foto. Hierbij stelt de camera een passende sluitertijd in. Deze is belangrijk om, nadat het ND filter voor de lens is geplaatst, een nieuwe sluitertijd te berekenen via de ND app. Uiteraard is deze sluitertijd een richtlijn;
– Diafragma wordt teruggedraaid naar grootste lens opening;
– Autofocus uitgeschakeld;
– Camera op “M” stand
– manuele scherpstelling via LCD scherm;
– Sluitertijd instellen verkregen via de ND app;
– Diafragma terugdraaien naar gewenste lens opening;
– ND filter voor de lens draaien;
– afdrukken;
– Dertig seconden wachten.

Anderen zullen wellicht een andere werkwijze hebben, maar deze manier en volgorde van werken bevalt mij, verloopt volgens een vast patroon, waardoor ik mij volledig kan concentreren op het maken van de foto.
En dan nu de foto’s:

ND Filter; Erasmusbrug


Een grijsfilter of ND (Neutral Density) filter is een filter welke een deel van het invallende licht absorbeert met als gevolg dat de sluitertijd wordt verlengd om zo toch tot een goed belichte foto te komen.
Je zou kunnen zeggen dat de bekende belichtingsdriehoek een belichtingsvierhoek wordt.
– Iso instelling;
– Diafragma;
– Sluitertijd;
– Gradatie ND filter.

Het werken met langere sluitertijden had al langer mijn interesse, en ik was dan ook al in een eerder stadium bezig tot de aankoop van een ND filter. Echter zijn er verschillende systemen in omloop die tot een zelfde resultaat komen:
– een filterset, te vergelijken met het Cokin filtersysteem;
– een enkel filter, te verkrijgen in een vaste filtermaat, en dus te gebruiken voor één specifiek objectief.
Lezen op internet, tutorials op youtube bekijken, de voor-en nadelen van beide mogelijkheden vergelijkend brachten mij tot de aankoop van het enkele filter in één filtermaat. Een persoonlijke keuze, maar voor mij een weloverwogen keuze.

Bij de Cokin optie kies je voor een compleet systeem met als voordeel dat je dit systeem via adapter ringen in passende diameters op verschillende objectieven kan gebruiken. Echter zijn de filters van kunststof en hebben geen coating tegen onder meer reflecties.

Het enkele filter is slechts op één objectief met corresponderende diameter filtermaat te gebruiken. Het filter is echter van glas, en zijn deze eventueel te verkrijgen inclusief een meervoudige coating.

Maar na het kiezen van een enkel filter, heb je nog de keuze tussen diverse merken en soorten.
Dus wederom kijken en vergelijken, specificaties van de filters lezen gaf de doorslag voor de:
B+W 1066184 GRIJSFILTER 110ND MRC 67MM. Een big stopper welke de sluitertijd met 10 stops verlengd.
Het filter is in huis, maar de weersomstandigheden zijn nu niet echt om over naar huis te schrijven.
Maar afgelopen maandag (14 januari) kwam het er dan toch van.
De locatie had ik al in gedachten, het Icoon van Rotterdam, de Erasmusbrug.
Een paar bewuste veranderingen in de camera instellingen en dan op weg met camera, statief, ND Filter en nog wat kleine accessoires.
De sluitertijden variëren van 20 tot 30 seconden. Het diafragma lag rond de 19 – 22. De iso-instelling op 100.

Aankoop van mijn monopod


Onlangs heb ik een monopod of éénbeenstatief gekocht.
Wat waren mijn motieven om tot de aankoop van het éénbeenstatief te komen, en waar heb ik op gelet.
Vooral bij het fotograferen met mijn 70-300mm zoomobjectief in de uiterste stand (300mm) bemerkte ik toch wel dat een lichte bewegingsonscherpte er voor zorgde dat de gemaakte foto in de prullenbak verdween.
Uiteraard weet ik dat bij het fotograferen met een telelens of zoomobjectief je sluitertijd minimaal 1.0 x gebruikte brandpuntsafstand in mm moet zijn. Maar toch kom je daar niet altijd aan qua diafragma/iso-instelling, in het heetst van de strijd let je er niet op, kortom er zijn meerdere redenen omtrent het nalaten van deze regel.
Een statief brengt in dit soort gevallen een uitkomst, een goede vastigheid en stabiliteit zeg maar.

Maar het statief is weer groot, een extra onderdeel in je uitrusting om mee te dragen, en het werkt vertragend en je bent minder vrij in die gevallen dat je varieert in opname stand, houding, hoogte, kortom je bent minder variabel in je bewegingen, en vooral bij opnamen welke wat meer reactie snelheid vereisen is het gebruik van een statief voor mij minder positief.
Ik weet je hebt de Carbonfiber statieven, licht in gewicht, maar in de wat hogere draagkracht eisen kom je toch op een aardige prijs.
Alternatief in dit alles is de monopod of éénbeenstatief.
Waar heb ik op gelet, wat waren mijn selectie punten die tot het bewuste statief hebben geleid.
– Budget was het eerste punt; Een statief beneden de €80,00.
– De maximale gebruikshoogte; mijn eis was minimaal 170cm.
– Draagvermogen; minimaal 5 kilo. Het gewicht van mijn dslr + zoomlens is minder     maar de stevigheid van het statief is toch gebaseerd op het maximale draagvermogen.
– Aantal pootsecties; minimaal 4.
– Klemvergrendeling; werkt naar mijn idee sneller en makkelijker dan de draaivergrendeling.
– Merk; geen voorkeur.
Dit alles bracht mij tenslotte op de: Benro Adventure Monopod MAD49A.
Kenmerken van de Benro Adventure MAD49A
– Prijs €69,00;
– Makkelijk in hoogte aan te passen door de klemvergrendeling;
– Voorzien van rubberen voet voor extra grip;
– Draagvermogen van 18 kilogram;
– Maximale hoogte van 191 centimeter;
– Aantal pootsecties 5;

Kortom een monopod die aan al mijn eisen voldeed. Het handvat van het statief, onder de camera is breed in diameter, dus ligt goed in de hand en is voorzien van schuimrubber voor een betere grip. Het statief is makkelijk aan mijn rugzak (Lowepro Pro-tactic 450AW) te bevestigen.
Ik heb het statief reeds in de praktijk gebruikt en het bevalt prima. Meer stabiliteit tijdens het fotograferen, het op hoogte brengen van het statief werkt vlot, dus een goede investering.

Michel Jansen – micheljansenfotografie

A day at the zoo; Duo Photo-session


In deze fotoshoot, onlangs gemaakt in Diergaarde Blijdorp, staan twee modellen in het middelpunt.

Uit een groot aantal foto’s gemaakt op de bewuste dag van de twee modellen, heb ik er een aantal geselecteerd, en bewerkt.

  • Het gaat hier om de Steller Zeearend (Haliaeëtus Pelagicus), een prachtig beest met een imposante en fotografisch interessante kop, een vlijmscherpe snavel en een doordringende blik in zijn ogen. Extra moeilijkheidsgraad is hier dat de Arend niet te dicht bij het hek mag zitten daar anders het hekwerk, ondanks de beperkte scherptediepte, als storend geheel de foto nadelig beïnvloedt.

 

  • De tweede kandidaat in deze duo fotosessie is de Poolvos (Alopex Lagopus) welke als een aantal bijeengebracht zijn. Ook de poolvos kan zo’n indringende blik in zijn ogen hebben. Geduld en soms een spervuur aan foto’s maakten het selecteren van de foto’s niet eenvoudiger. Maar toch heb ik naar eigen zeggen, een mooie selectie kunnen maken.  Tijdens de bewerking heb ik bewust gekozen een aantal foto’s in zwart-wit te bewerken.

 

 

Bovenstaande foto’s zijn gemaakt door Michel Jansen en eigendom van micheljansenfotografie. Derhalve mogen bovenstaande foto’s niet worden gedownload, gekopieerd, afgedrukt, gewijzigd of anderszins worden gebruikt zonder schriftelijke toestemming van Michel Jansen en micheljansenfotografie.

Photo editing – MJF_Art&Design


Het foto’s bewerken gebeurt tegenwoordig, in het digitale tijdperk, op de computer of laptop. De te bewerken foto’s zijn een RAW bestand, een positief negatief met alle oorspronkelijke data behouden in het bestand, welke met behulp van een fotobewerkingsprogramma naar de wensen van de fotograaf kunnen worden bewerkt.

Maar je kan “het bewerken van foto’s” ook anders opvatten waarbij dit een meer abstracte kant opgaat.

Onderstaande foto is bewerkt in het programma PhotoScape X Pro.

Witte huis-36

Uit de oude (grijze) doos.


Onderstaande foto’s komen uit de stoffige grijze doos (bij wijze van spreken).
Ze zijn gemaakt met mijn eerste digitale spiegelreflexcamera, de Nikon D3200, op 29 januari 2013 met de 18-55mm kitlens.
Ik had de camera denk ik net één maand.
De foto’s zijn gemaakt met de instelling van de camera op “automatisch” wat inhoud dat de camera zelf zijn iso insteld, in dit geval 3200. Bovendien zijn de foto’s gemaakt in Jpeg bestand. Instellingen waar ik nu de rillingen van over mijn rug krijg, spontaan last van maagzuur en zware aanvallen van hoofdpijn, duizeligheid, en onbegrip wat betreft mijzelf. Maar ja, alle begin is moeilijk.
Wat betreft het bewerken van de foto’s valt er dus ook weinig eer te behalen, daar de foto’s al reeds zijn bewerkt en gecomprimeerd (Jpeg) door de camera.
Maar toch zijn ze een leuke herinnering aan veel dingen. En dat is zeker niet met betrekking tot de hier boven beschreven feiten, maar ook het feit dat je (kleine) meid gaat trouwen en daar de benodigde voorbereidingen voor aan het treffen is.
Als laatste nog even toe te voegen dat ook de inspanningen van de styliste zeker niet mogen worden vergeten en mede aan haar is deze foto serie opgedragen.

RAW; Van creatie tot presentatie.


RAW; Vanaf creatie tot presentatie.

Waarom fotografeer ik zelf niet in Jpeg maar in RAW, en adviseer ik iedereen die meer met zijn foto’s wil doen dan alleen bewaren op zijn/haar pc dit ook te doen. Meer hierover in dit artikel.

Jpeg is het wereldwijdverspreide en meest bekende bestandsformaat. Het is met betrekking tot zijn bestandsformaat relatief klein, kan in ieder beeldbestandsprogramma worden bekeken, makkelijk te hanteren en op te slaan, maar het is een gecomprimeerd bestandsformaat. En deze compressie heeft als neveneffect verlies in kwaliteit.

RAW is zoals de naam al zegt het rauwe beeld, zoals de data op de sensor valt is het beeld. Dit gezegd hebbende is het eigenlijk zo dat iedere camera een RAW beeld vastlegt. Echter heb jij de camera instellingen zodanig ingesteld dat het bestandsformaat Jpeg moet zijn, dan wordt het RAW bestand door de camera bewerkt, gecomprimeerd en omgezet naar een Jpeg bestand.
We kunnen vaststellen dat het RAW bestand eigenlijk kan worden vergeleken met het analoge negatief. Zowel het analoge negatief als het digitale RAW bestand bevatten alle rauwe informatie die nodig is om dit tot een zichtbaar beeld te ontwikkelen.
Het kleurenpalet van het RAW bestand is rijker en voller dan deze in het gecomprimeerde Jpeg bestand zijn vastgelegt.
De kwaliteit in het algemeen is van het RAW bestand hoger dan van het Jpeg bestand welke wordt veroorzaakt door de datacompressie en daardoor verlies van data en dus kwaliteit van het Jpeg bestand.
Heb je in de camera-instellingen vastgelegt dat je een Jpeg bestand als eindresultaat wil hebben dan wordt het RAW bestand (zoals eerder al opgemerkt) door de camera bewerkt, gecomprimeerd en omgezet naar het Jpeg bestand. En dan kom ik op een punt waarbij ik opmerk:
Je hebt een digitale spiegelreflexcamera waarbij de instellingen, de mogelijkheden tot instellingen en de uitvoering van deze instellingen in eigen hand hebt. Hierbij uiteraard uitgaande van het feit dat je de camera niet op stand “A” (automatisch) of “P” (programma) hebt staan. Waarom laat je de camera dan het RAW beeld op de sensor bewerken?? Door middel van de door jou gekozen en ingestelde waarden, de belichting, de compositie etc. maak je de foto, en geef je de finishing touch van het door jou gemaakte beeld uit handen!!
De bewerkingen aan het RAW bestand in Lightroom zijn “niet destructief”, dat wil zeggen, alle bewerkingen die je hebt gedaan zijn omkeerbaar zonder verlies in kwaliteit, hoe vaak je dit ook doet. Je bent bezig met een hoeveelheid data die tot de vorming van een foto moet komen.
Bij de bewerking van een Jpeg foto is dit een ander verhaal. Hier ben je bezig met een foto waarbij elke bewerking wel destructief is als deze wordt opgeslagen.
Het bewerken van je RAW bestanden is een leerproces. Hoe vaker je het doet, hoe meer kennis je tot je neemt in de vorm van tekst of video’s omtrent het bewerken van foto’s, des te beter wordt het eindproduct. Dit heeft tot groot voordeel (en ik spreek hier uit eigen ervaring) dat eerdere gemaakte RAW bestanden met de opgedane kennis opnieuw kunnen worden bewerkt met veelal een mooier eindresultaat, simpel omdat de bewerking “niet destructief” is. Je gaat weer terug naar het originele RAW bestand met alle data informatie in zich.
Doordat het Jpeg bestand is bewerkt, gecomprimeerd en omgezet vanuit het originele RAW bestand met dataverlies, is er weinig tot geen tolerantie meer te bewerkstelligen in onderbelichting/overbelichting. Dit in tegenstelling tot het bewerken bij je originele RAW bestand, waarbij vooral bij onderbelichting nog mooie resultaten zijn te behalen. Bij overbelichting is het een ander verhaal. Daar waar het bestand is overbelicht, bevindt zich geen data informatie en kan dus niet worden bewerkt.
Een andere instelling die of vooraf wordt ingesteld cq gemeten is de witbalans. De witbalans bepaald in hoge mate de kleurtemperatuur van de foto. Bij de omzetting van het RAW bestand naar de Jpeg foto in de camera zelf wordt deze witbalans vastgelegt. Bij de bewerking van de originele RAW data informatie kan deze wit-balans nog makkelijk en uitvoerig worden aangepast/gewijzigd zonder verlies in kwaliteit.

Heeft het RAW bestand dan geen nadelen ten opzichte van de Jpeg foto.
Als antwoord op deze vraag lees ik in veel artikelen hieromtrent op internet een bevestigend antwoord, echter wil ik deze vraag met een kort maar zeer krachtig “NEE” beantwoorden.
Het kent slechts enkele ongemakken welke echter ten opzichte van de vele voordelen van het RAW bestand volledig in het niet vervallen.

Jpeg is definitief, de foto is direct klaar, en kan direct worden bekeken. Het RAW bestand moet worden bewerkt. Maar tijdens deze bewerking van het RAW bestand ben jij het, de maker van de foto, die opnieuw evenals bij de gekozen instellingen op de camera de touwtjes in handen heeft.
Dus zeker geen ongemak maar het afmaken van jouw creatie, de uiteindelijke foto.

RAW bestanden zijn met betrekking tot de opgeslagen ruimte groter dan de Jpeg foto’s. Je zult dus meer opslagcapaciteit nodig hebben, in de vorm van een externe schijf waar je alle RAW bestanden op bewaard. Loopt een fotoshoot in Jpeg nog in een aantal Megabyte’s, bij het fotograferen in RAW is een bestandsgrootte van de shoot veelal in Gigabyte’s.

Tijdens de opslag van je gemaakte opnamen in RAW, vooral bij een serieopnamen vanaf 3 beelden per seconde, zal je een snellere SD geheugenkaart in je camera moeten hebben, die minimaal ook nog eens 16 Gigabyte groot is.

Bovenstaande ongemakken in ogenschouw genomen moeten we samen toch tot de conclusie komen dat de voordelen van het fotograferen in RAW niet in het minst opweegt tegen deze kleine ongemakken. Fotograferen is het schrijven met licht, maar hetgeen wordt geschreven komt dan wel uit de pen van diegene die achter de camera staat, vanaf creatie tot presentatie.

micheljansenfotografie

Architectioneel Rotterdam (1)


Rotterdam en architectuur zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En architectonisch zijn er grote verschillen. Architectuur is voor mij een graag te fotograferen item.

Veelvuldig heb ik, en zal ik nog, met camera en objectieven bepakt door het centrum van Rotterdam lopen om gebouwen of architectuur op de gevoelige sensor vast te leggen.

Bij het fotograferen van architectuur heb je de touwtjes volledig zelf in handen. Het model (het gebouw) is statisch en zal vanuit ieder camerastandpunt er anders uitzien, maar het belangrijkste is dat het gebouw architectonisch gezien er mooi uitkomt, waarbij een eigen identiteit van de fotograaf uiteraard deel van uit mag maken.

Van de vele foto’s die ik van de architectuur in Rotterdam heb gemaakt heb ik na bekijken, selecteren en eventueel opnieuw bewerken, mijn persoonlijke favorieten gepubliceerd. Hierbij een eerste serie.